Welcome, Guest. Please Login.
Home Help Search Login
Pages: 1 
Send Topic Print
RAWA and Character assassinations (Read 3848 times)
SPARKWAVE
Senior Member
****


AAB RA GIL NAKUNAID

Posts: 303
Gender: male
RAWA and Character assassinations
Dec 26th, 2007, 6:02am
 
RAWA’s attack on Afghan intellectuals is intolerable, this is clearly a result of a two prong action by Pakistan.  Let the Taliban destroy the past and have RAWA destroy the present.  
 
Khalilulah Khalili is the recent one, in recent past they have attached Wasef Bakhtari, Sabor allah Syasang and others.  Why what is purpose?
 
Have you notice RAWA never attacks Mawalwi Nabi, do you know why? Because they were sharing the same camp.
Back to top
 
 
Email   IP Logged
Shershah
Executive Member
*****




Posts: 5114
Gender: male
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #1 - Dec 26th, 2007, 9:10am
 
Sparkwave
 
It would be much appreciated if you could post what they say about Syasang and Bakhtari.  
 
I shared the same cell in Pol e Charkhi prison with Bakhtari and I respect him very much.  
 
BTW, what you think about Khalili's cooperation  with Bacha Saqaw the first and his son with Bacha Saqaw the second Masoud ?
 
 
Back to top
 
 
  IP Logged
SPARKWAVE
Senior Member
****


AAB RA GIL NAKUNAID

Posts: 303
Gender: male
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #2 - Dec 26th, 2007, 11:13am
 
Bakhtari - he is the jewel of persian literature and His character complements his knowledge.  
 
Khalili - I dont think he was a spy. What ever his political view might have been but he was not a spy.
 
Bach Saqaw - Frankly, i dont like to call him that name. To me he is Habibullah. Recently, i read an article that basically said, Habibullah was not as bad as he has been Portrait by Nadir family and Amanullah was not as democratic as we all led to believe.  
 
Massoud - If i say something about Massoud, this thread automatically becomes a massoud thread. I want it remain rawa and character assassinations.
Back to top
 
 
Email   IP Logged
Shershah
Executive Member
*****




Posts: 5114
Gender: male
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #3 - Dec 26th, 2007, 1:32pm
 
Sparkwave
 
I opened the website of RAWA. I couldn't find any thing about Syasang and Bakhtari. I found however that they condemn Jihadis amongst them Mawlwi Nabi for their crimes against humanity. They also condemn the present regime as traitor as well as the crimes of US in Afghanistan. Tanking  these into account I can’t accept that Pakistan is behind the articles about Khalili on their website.  
 
 
I believe no one here says that Khalili was a spy but we say that he cooperated heartedly with Habibullah Bacha Saqaw and his son with another Saqawi - Masoud. His cooperation with a well known illiterate thief and looter against the founder of democracy and human rights in Afghanistan- Great Amanullah Khan tarnished him and his poems.
 
 
Back to top
 
 
  IP Logged
JKabuli
Executive Member
*****




Posts: 13372
Gender: male
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #4 - Dec 26th, 2007, 2:43pm
 
Quote from SPARKWAVE on Dec 26th, 2007, 6:02am:
RAWA’s attack on Afghan intellectuals is intolerable, this is clearly a result of a two prong action by Pakistan.  Let the Taliban destroy the past and have RAWA destroy the present.

Khalilulah Khalili is the recent one, in recent past they have attached Wasef Bakhtari, Sabor allah Syasang and others.  Why what is purpose?

Have you notice RAWA never attacks Mawalwi Nabi, do you know why? Because they were sharing the same camp.

 
 
It is very interesting that suddenly now...documents are "discovered" and enemies identified.....all the people mentioned have been around for a long time. Why have these charges emerged now?
 
 
It is not out of the question for ISI to be involved here....as usual.
 
 
cheers
Back to top
 
 
Email   IP Logged
JKabuli
Executive Member
*****




Posts: 13372
Gender: male
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #5 - Dec 26th, 2007, 4:24pm
 
Quote from Shershah on Dec 26th, 2007, 9:10am:
Sparkwave

It would be much appreciated if you could post what they say about Syasang and Bakhtari.

I shared the same cell in Pol e Charkhi prison with Bakhtari and I respect him very much.

BTW, what you think about Khalili's cooperation  with Bacha Saqaw the first and his son with Bacha Saqaw the second Masoud ?

 
Dear Shershah,
 
When Habibullah Kalakani came to power, Khalili was 20 or 21 and was living in Herat with his uncle.
 
Khalili was a supporter of Commander Massoud for a number of reasons, mostly because he was the only leader independent of the CIA and ISI.
 
Khalili's support for Massoud is shared by the majority of the people of our nation, who today consider him a national hero. So when you talk about Khalili, you are talking about a literary hero of our nation, and when you talk about Massoud, you talk about a national hero.
 
cheers

Back to top
 
 
Email   IP Logged
Zanburak Shah Kabuli
Executive Member
*****


افغانستان
بیشه شیران
است.

Posts: 32465
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #6 - Dec 26th, 2007, 7:33pm
 
Quote from Zanburak Shah Kabuli on Dec 26th, 2007, 3:52pm:
SPARKWAVE:

It is amazed me with out any shame  you opened your dirty mouth talking nonsense and throwing fest on the air with out acknowledge and wisdom against one of the best revolutionary organization in women also human history ,shame on you!!!!

Tell me who was Khaililulah khalili?

Apostate backslider Wasef Bakhtari has turned his back to the revolutionary ideology became  the friend of traitor Najib, also admirer of Shora-e-Nezar. his connection with British intelligent service especially their agent Agha Khan and his son is an deniable.

Are you remembered those glory days when he was praising Jehadist especial Sayed Kaihani brand?!

Who sent green signal to Russian and Khadists ,shows the hideout of the Afghanistan national resistance hero Great Majid Kalakani in Macroraihan?

We have a tape as our evidence shows wasef with other reactionary poets sitting in the palace of Agha Khan called KHANE HOUQAB in the depths of Hindukasha   in kaiyan valley drinking whisky admiring and glorifying Agha khan and the Jehadist?
We have that tape in our archive, soon we will release that tape for our people.

Sabor Allah Syasang  also  made a treason to Afghanistan liberation organization SAMA become the admirer of  reactionaries!!!

Check it out your traitor comrades such a Spanta ,Dr. Rasul and …….licking the threshold of reaction and imperialism in Kabul!!!

SPARKWAVE:
Are you working with CIA now?
Why you are revealing  RAWA,s camps??
It is shows your Khadistic pasts!
Shame on you!

Down with reactionaries!!

 
 
 
 
 
سپنتا، نیلوفری در لجنزار یا مرتدی دنبل دار؟  
کالبد شکافی یک روشنفکر مسخ شده  
 
 
 
هم زمان با فیصله امریکاییان دایر بر نصب اجنت دیگری به جای داکتر عبداله،‌ زدن دهل و نغاره با صدای کرکننده‌ای شروع شد چرا که به اصطلاح وزیر خارجه جدید، ‌چهره‌ی ناشناخته‌ای بود و باید طوری برایش تبلیغات می‌شد که نه تنها به مثابه ستاره‌ای نو ظهور بلکه غنیمتی که در تاریخ معاصر افغانستان همتا نداشته و سراسر «اکادیمیک» است و شعر است و ادب است و جهان‌شناس و افغانستان شناس و... معرفی می‌گردید. تلویزیون‌ها و رادیوها پروانه‌وار گرد او حلقه زدند و هرچه در فن بزرگ‌سازی و اغوای افکار داشتند به کار گرفتند تا به گوش مردم حیران و بهت‌زده پف کنند که پس از اسماعیل، قدر دومین گل دلفریب از بوستان ولایت نابغه‌پرور هرات باستان را بدانند که پشیمانی سودی نخواهد داشت.  
 
این ماه منیر که امریکا بیش از کاندولیزا رایس برایش هیاهو نمود کسی نبود جز داکتر رنگین دادفر سپنتا.  
 
پایان داستان به همگان معلوم است. او از پارلمان جنایت‌سالاران هرویینی رای آورد و اکنون به مثابه وزیر خارجه با جنایت‌پیشگان و اراذل و دزدانی که منحیث وزیر، معین، سفیر و سکرتر از سوی «ائتلاف شمال»‌ منصوب شده اند، نرد عشق می‌بازد.  
 
با این هم، آیا در مرداب آزاردهنده‌ی دولت افغانستان نیلوفری رنگین روییده است؟  
 
برای پاسخ ، نه فراوان شنیدگی‌ها از داخل و خارج، نه حرف‌های آشنایان و حتی همصنفانش را در دوران جوانی و عیالداری بلکه قسمتی از گفتارش در ولسی جرگه (متاسفانه همه‌اش در دسترس نبود) و دو مصاحبه‌اش با تلویزیون «طلوع» را مبنا قرار می‌دهیم.  
 
از مصاحبه او با رزاق مامون در«طلوع»:  
 
«مامون: چگونه شما تصمیم گرفتید که به یک چهره بحث‌انگیز تبدیل شوید؟  
 
سپنتا: من تصمیم نگرفته‌ام بلکه این سرنوشت تاریخی افغانستان و صف‌بندی نیروهای سیاسی و شاید هم تا حدودی صراحت من و باور من به صراحت زبان در بیان آراء و افکار خود من به وفاداری به وطن، به مردم افغانستان و دفاع پیگیر من از دموکراسی، حقوق بشر و حقوق زن باعث شد که در مواردی شاید عکس‌العمل‌هایی برانگیزد و این موجب مباحث زیاد گردید... ولی به همه حال من خواهان بیشتر طرفدار زندگی آرام و بدون درد سر هستم و در جایی هم که باید جدال صورت بگیرد بیشتر طرفدار یک شیوه اکادیمیک، اخلاقی (اخلاق سیافی، جمعیتی، دوستمی یا اخلاق گلبدینی؟) و محترمانه هستم.»  
 
«سرنوشت تاریخی افغانستان»؟ گره زدن سرنوشت تاریخی یک کشور به «بحث برانگیز شدن» خود غیر از تبارز خود بزرگ‌بینی بیمارگونه‌ی یک شهرت طلب و مقام پرست که در چپه‌گرمک کنونی به خوش‌ترین‌ رویایش ـ‌‌وزیر شدن‌ـ دست یافته، چیز دیگری نیست.  
 
اعترافی از سپنتا  
یکروز بعد از انتشار این مقاله در سایت ما خواننده ارجمندی از امریکا سند ذیل را برای ما فرستاد: اعترافی به زبان خود یک مرتد دروغگو در باب «چپ انقلابی» بودنش. حالا معلوم نیست کجای او را مارگزیده بود که از یکطرف ایام «انقلابی» بودنش را از ۱۴ سالگی بالا نمی برد اما از طرف دیگر این اعتراف از دهانش می‌پرد؟ حتما فکر می‌کرده کجا آنقدر بدشانس است که مصاحبه‌ای خپ و چپ با روزنامه‌ای ترکی زبان اسباب رسوایی‌اش شود. به راستی که رقت انگیز است وقتی خدا مرده را می‌شرماند.  
 
خواهران گرامی  
 
درود های بی پایان نثار تان باد! بعد از مطالعه مطلب در باره سپنتا، خواستم قسمت هایی از مصاحبه وی با خانم یاسمین چونگار از روزنامه «ملیت» چاپ استانبول را که به تاریخ ۲۰ اگست ۲۰۰۶ انتشار یافته ترجمه و برای تان تقدیم دارم تا اگر مورد استفاده قرار گیرد.  
 
تحصیلکرده علوم سیاسی در ترکیه، وزیر خارجه افغانستان  
سپنتا، وزیر خارجه افغانستان که در سال ۱۹۸۱ از فاکولته علوم سیاسی پوهنتون انقره فارغ شده است میگوید «آن سالها از بهترین سالهای زنده گی‌ام بود و مانند دیگران من نیز یک ملیتان ( پیکارجو) بودم.»  
 
سپنتا که میخواهد «آقای رنگین» خطابش کنم با چشمان پر اشک میگوید «ترکیه وطن دوم من است هرچند آن سالها بیشتر از درس مصروف مظاهرات و شورش های سیاسی خیابانی بودم و مانند دیگر محصلان فاکولته علوم سیاسی من هم یک ملیتان به حساب می‌آمدم ولی بازهم آن سالها با همه مشکلات امنیتی از بهترین سال های زندگی‌ام به شمار میرود.»  
 
از آقای رنگین میپرسم که به کدام فراکسیون سیاسی تعلق داشت؟  
 
آقای سپنتا با بسیار آهستگی انگار که سرگوشی میکند میگوید: «من مائویست بودم و به فراکسیون مائویستی تعلق داشتم.»  
کدام «صراحت لهجه»؟ در کجا و چه وقت و علیه کی؟  
 
اگر آقای سپنتا ثابت نماید که بر ضد سیاست‌های خاین پرورانه‌ی امریکا و ایران یا مشخصاً بر ضد ربانی، مسعود، سیاف، اسماعیل، خلیلی، فهیم، دوستم و جنایت‌پیشگانی ازین قبیل حرفی زده ادعایش دروغ نخواهد بود در غیر آن پوشیدن لباس «صراحت لهجه»‌، به او قواره‌ا‌ی دلقکی‌‌ای می‌بخشد.  
 
البته بر مزار عبدالرحمان محمودی چیزی علیه «دزدان» گفته بود که آن را در چند فرصت به شمول همین مصاحبه پس گرفت. حتی اگر علیه جانیان جهادی زبان شور داده بود، تمجیدهای او از مسعود، بیرق «صراحت لهجه»‌اش را می‌درد.  
 
میزان «وفاداری به وطن و مردم افغانستان» او در مکث روی حرف‌هایش در ولسی جرگه نمایان خواهد شد. اما ادعای «دفاع پیگیر از دموکراسی، حقوق بشر و حقوق زن»اش صحیح است. او در دفاع سه گانه در همان حدی «پیگیر» است که از چهارچوب خواست «سی‌آی‌ای» و آلمان و خشنودی دژخیمان بنیادگرا عدول ننماید. او هیچگاه دفاع از ارزش‌های فوق را در حدی که امریکا و متحدان و دژخیمان را برنجاند، به خود اجازه نداده و نخواهد داد. کسی که با وصف سوختن هموطنانش در تنور عفریت‌های بنیادگرا، «طرفدار زندگی آرام و بدون درد سر» باشد چگونه ممکن است حرفی بزند و کاری کند که خشم سیاف، قانونی، ربانی، خلیلی و... را برانگیزد؟ او روشنفکر جبونی است که نمی‌خواهد «زندگی آرام و بدون درد سر»‌‌ش را با «جدال» با آدمکشان جهادی برهم زند و اگر به فرض چنین اصطکاکی پیش ‌آید به «شیوه اکادیمیک، اخلاقی و محترمانه» و جلب رضایت قصابان کابل به استقبال آن خواهد رفت. درین زمینه نیز «اکادیمیسین» راستگوست. از زمانی که بسان نرشیرنگارگر، «منور» شد، اول جدالی با بنیادگرایان نداشته و اگر احیاناً با «برادران» در بحث‌هایی افتاده به «شیوه اکادیمیک» و احترام متقابل با آنان به توافق رسیده و سرانجام پس از غسل تعمید در «بی‌بی‌سی» و طی مراحلی دیگر، به پیشنهاد آلمان و امضای امریکا، در کابینه وارد شد.  
 
آقای سپنتا اگر از غروری عادی و همانقدر تنفر نسبت به باندهای جنایتکار برخوردار می‌بود که او را از نشستن بر چوکی وزارت خارجه‌ای تحت امر «سی‌آی‌ای» و صوابدید مشتی تبهکار برحذر می‌داشت، سخن گفتن از «شیوه اکادیمیک، اخلاقی و محترمانه» با متجاوزان به خواهران و مادرانش را حرامزادگی می‌دانست.  
 
او مختار است با تا و بالا انداختن خستگی‌ناپذیر کلمات «اکادیمیک» و «بحث اکادیمیک» قیافه «اکادیمیسین» و پهلوان «بحث اکادیمیک» را به خود بگیرد که با عشقش به «زندگی آرام و بدون درد سر» در غرب کاملا منطبق است. و به یقین دوستان بنیادگرا و پرچمی و خلقی‌اش در پارلمان و قلمزنان وابسته به اینان که با تمام نیرو همچون «ستاره افغان» تزیین‌اش کردند همیشه خوشحال خواهند بود با او پشت میزهای «بحث اکادیمیک» ساعت‌ها خوش بگویند و خوش بشنوند و برای حفظ وضع موجود دعای خیر کنند. اما بحث هیچ مبارز جدی با وی بحث اکادیمیک یعنی تعاطی افکار و اطلاعات، محض برای تعاطی افکار و اطلاعات نخواهد بود. بحث یک مبارز با وی و همفکرانش آماج و راستا و مقصودی عملی خواهد داشت: تغییر وضع کنونی از طریق واژگونی حاکمیت خاینان و حامیان خارجی آنان.  
 
«چپ انقلابی» یا خاین به «چپ انقلابی»؟  
 
«مامون: شما یک چهره‌ی به گفته‌ی خود تان "چپ انقلابی" هستید. چگونه از اون زمینه‌ها بیرون آمدید و در کنار آقای کرزی قرار گرفتید؟  
 
سپنتا: من چپ انقلابی نیستم. من چپ انقلابی در نوجوانی بودم. من در چهارده سالگی طرفدار جنبش شعله جاوید (بودم) که در آن وقت همه‌ی نوجوانان که یکی دو تا کتاب می‌خواندند فکر می‌کردند جهان را می‌توانند تغییر بدهند به جنبش شعله جاوید پیوستند. ولی در نتیجه مطالعات و تحقیق خود و فعالیت‌های اکادیمیک و ارزیابی اوضاع جهان و افغانستان سال‌هاست حتی بیشتر از ۲۰ سال است که من به این باور هستم که ارزش‌های عدالت اجتماعی باید به آزادی گره بخوره..... می‌خواهم بسیار صریح و آشکار بگویم که یک آدم اصلاح‌طلب هستم نه انقلابی و از جانب دیگر من یک آدم مسلمان و دموکرات هستم.»  
 
سرپرستان سپنتا خوب بود به او می‌فهماندند طوری از دو نکته انکار ورزد که مردم خنده‌اش نکنند. «چپ انقلابی» بودن صرفاً در چهارده سالگی! اگر واقعیت همین می‌بود، برای هیچ کس اهمیتی نداشت، زیرا تا چهارده سالگی مسایل و مشکلات دیگر هم داشته که امروز کسی به آنها نمی‌پردازد و قصه‌ی آن سال‌ها تحت الشعاع موقعیت فعلی او قرار می‌گیرد. اما حقیقت اینست که او زمانی که در ترکیه با خانواده‌اش به سر می‌برد و بعد در آلمان رحل اقامت افکند، نه تنها «چپ انقلابی» از لحاظ ایدئولوژیکی و سیاسی بود بلکه وابستگی تشکیلاتی هم به یک سازمان چپ انقلابی ـ‌‌«سازمان رهایی افغانستان»‌ـ داشت. هم دوره‌های او در آلمان و مشخصاً در شهر آخن کم نیستند. وقتی ما موضوع «چپ انقلابی» در چهارده سالگی را با یکی از آنان که به افغانستان برگشته بود در میان نهادیم گفت: «او از اول هم آدم ترسویی بود و حالا که با دولت و بنیادگرایان ساخته و از امریکا فرمان می‌برد، از هیچ دروغگویی‌ای روگردان نخواهد بود. من اسنادی حاکی از تعلق وی به "سازمان رهایی افغانستان" و "فدراسیون محصلان افغانی درخارج" (فازا) و سندی صوتی دایر بر ارتباط وی با "حزب کارگران و دهقانان ترکیه" که حزبی "چپ انقلابی" طرفدار اندیشه مائوتسه دون بود، دارم. اگر مسئله شکل افشاگری پلیسی را به خود نگیرد، حاضرم اسناد را برای انتشار در اختیار "پیام زن" بگذارم. حتی سه چهار تن از مهره‌های فعلی رژیم که با زندگی سپنتا در آلمان از نزدیک آشنا بودند با وصف قلب ماهیت خود شان فکر نمی‌کنم بتوانند گذشته به اصطلاح "چپ انقلابی" او را منکر شوند.»  
 
در حسن نیت و احساسات وطنپرستانه‌ی عده‌ای از علاقمندان رنگین سپنتا جای تردید نیست اما اینان که لکه‌های خون و خیانت را بر سر و روی داکتر عبداله می‌بینند پس نباید در طرد و رد عنصری درنگ کنند که با عطش بر آن لکه‌ها بوسه می‌زند. و در این ارتباط که از «سازمان رهایی» پرسیدیم، جواب گرفتیم: «ما با کلان‌های او (رنگین) کار داریم و درگیریم، او بی‌مقدارتر از آنست که به خاطر اثبات وابستگی‌اش در سابق به سازمان اسناد ارائه نماییم.»  
 
از این قرار سپنتا هنگامی که کمتر از ۳۰ سال عمر نداشت خود را «چپ انقلابی» می‌گرفته است. ولی اگر این سن و سال را دوران «جاهلیت» و نوباوگی یا به قول استادش واصف باختری «دوران جنایت و نجاست‌خوری» خویش حساب نماید، با وی حرفی نخواهیم داشت. در توجیه این رسوایی‌اش استدلال شنیدیم که چون او در کشوری اشغال شده، طالب‌خیز و «ائتلاف شمال»‌زده به وزارت خارجه می‌رسد، ناگزیر باید آن گذشته‌اش را هر طوری هست کمرنگ بنمایاند.  
 
اما این «استدلال» او را لچ و لق‌تر در بام بی‌زینه بالا کرده و بزدلی، بی‌پرنسیپی و ریاکاری او را آفتابی‌تر می‌نماید.  
 
نرشیر نگارگر در توجیه ارتدادش گفت که خواندن کتاب‌های ضد کمونیستی دل و دماغش را «منور» و او را به صراط مستقیم هدایت کرد که ملنگ‌وار قندهار رفت و چشم بر پای ملاعمر نهاد. رنگین سپنتا هم می‌توانست به جای آن دروغ‌بافی مفتضح، راه میانبر زده و آسانتر از سبک همرزمش نرشیر نگارگر، «نمایندگان محترم» در ولسی جرگه را به زرد و سبز بودن و به هر رو «سرخ»‌ نبودنش متقاعد سازد. او می‌توانست خطاب به «نمایندگان محترم ملت»‌ بگوید : «می‌دانید مرا کی در اینجا ایستاد کرده است؟ محترم "سی‌آی‌ای". فلهذا چگونه ممکن است بدون صد بار فلتر شدن و شستن و کشیدن آخرین ذرات "چپ انقلابی" از من، به عنوان وزیر خارجه‌ی شما رهبران محترم جهادی استاد ربانی، استاد قدریه یزدان‌پرست، استاد قانونی، استاد خلیلی، استاد محقق، استاد گلابزوی، استاد نورزیه اتمر، استاد پیرم قل، استاد صفورا نیازی، استاد فاروقی، استاد علم سیاه، استاد کاظمی، استاد راکتی و سایر قیادیان جهادی، برای اجرای بازی رای‌گیری به اینجا آورده شوم؟‌ پس راحت باشید که من اگر نه بیشتر، کمتر از محترم داکتر عبداله در خدمت نخواهم بود به علاوه اینکه یاد دارم از اقصی گوشه‌ی جهان، از شعر و ادب، از مبارزات رشک برانگیزم در خارج کشور، از دوستی‌های شخصیم با چهره‌های شهیر سیاسی و فرهنگی دنیا اظهار معلومات نموده و خود را هوادار فمنیزم و مکتب فرانکفورت بخوانم!»  
 
این آوای دل و جگرش اگر به جای شوخی «چهارده سالگی»‌، در جمع جنایتکاران و هرویین‌سالاران طنین می‌انداخت، همه‌ی آنان را به تعظیم بیشتر در برابرش وامیداشت و نیز دیگر لزومی نداشت بار بار قسم بخورد که «مسلمان و اصلاح‌طلب»‌ است.  
 
امریکای نازنین در راه کمک به شرکت‌های نفتی دموکراسی گستر در سطح جهان نظیر یونوکال وغیره، قصد داشت ملاعمر بیسواد را نیز پودر «دموکرات و اصلاح‌طلب»‌ زده و به عنوان امیرالمومنین به رسمیت بشناسد چه رسد به آقای سپنتای اکادیمیک. آب کردن او و امثالش در افغانستان، امروز منحیث وزیر خارجه و فردا منحیث احتمالاً صدراعظم یا رییس جمهور، برای امریکا بی‌زحمت‌ترین کار دنیاست.  
 
لجن پاشی مرتدانه بر «شعله جاوید»  
 
لطیف ناظمی‌ها، نرشیر نگارگرها، عسکر موسوی‌ها و... هم این قدر چشم پاره نخواهند شد که «شعله جاوید» را جنبشی متشکل از «نوجوانانی یکی دو تا کتاب خوانده» تصویر نمایند. در اینجا سپنتا در سطح فرومایه‌ترین دشمنان آن جنبش سقوط می‌کند. جنبشی که علیرغم شهادت سرانش به دست پوشالیان و بنیادگرایان، کماکان به عنوان یگانه گرایش پاک و پر جبروت سیاسی در کشور مطرح است.  
 
تغییر عقیده، حق و امری طبیعی است. اما وقتی «نرشیر» به عقیده‌ی انقلابی پشت می‌نماید و شتابان به پایبوسی ننگ بشریت ملا عمر می‌رود، این دیگر حق تغییر عقیده را به شرمگاه بستن است.  
 
سپنتا ایضاً «حق» داشت که بنابر «ضرورت» وزیر خارجه‌ی ربانی و نورزیه و سیاف و علومی و راکتی و فاروقی و... شدن گذشته‌اش را باز هم به تاسی از معبودش واصف باختری «جنایت و نجاست‌خوری» بنامد. اما اگر به آن همه «اکادیمیک»‌نمایی و شخصیت‌‌اش اندک حرمتی قایل می‌بود، تحریف و بهتانی چنین پست در مورد جنبشی را که هنوز هم شبح‌‌اش تمام مرتجعان مذهبی و غیر مذهبی و سگان «ادبی» و مالکان خارجی آنان را می‌لرزاند، بیشرافتی می‌انگاشت و بر ادعای طرفداری از «شیوه اکادیمیک، اخلاقی و محترمانه» خود این گونه با غیر اکادیمیک‌ترین، ضد اخلاقی‌ترین و نامحترمانه‌ترین شیوه خلمش را نمی‌افشاند.  
 
بین مرتدان و خاینان هم فرق وجود دارد.  
 
کورش لاشایی از رهبران یک سازمان «چپ انقلابی» ایران که زیر شکنجه ساواک محمد رضا شاه تاب نیاورد و مرتد و تسلیم رژیم شد و به دربار راه یافت، روزی یکی از رهبران مخفی آن سازمان انقلابی را در جایی در تهران می‌بیند اما موضوع را به ساواک گزارش نمی‌کند. و هنگامی که «مقامات مسئول» احضارش می‌کنند، جواب می‌دهد: «عقیده‌ام را عوض کرده‌ام، شرافتم را که نفروخته‌ام.» (۱)  
 
اما در پروژه ننگین «تغییر عقیده» روشنفکران خاین، مرتد، تسلیم‌طلب و سازشکار افغانستان ما، گویی قبل از همه سوداکردن شرافت شان جا دارد.  
 
ارتباط با اسرائیل  
 
در پاسخ به سوال رابطه‌اش به خانواده‌ای یهودی ضمن رد موضوع (۲) با مباهات می‌افزاید:  
 
«خسربره‌های من عضو جمعیت اسلامی افغانستان هستند.»  
 
چه وثیقه بهتر از داشتن خسربره‌های جمعیتی برای اثبات همگام و همنوا بودنش با «ائتلاف شمال»؟  
 
اینجاست که می‌بینیم لفظ «ننگ» جهت رساندن طول و عرض بی‌ننگ بودن روشنفکرانی از جنس سپنتا چقدر نارساست! مرد بی‌وقاری که برای اطمینان بخشی و تحبیب تبهکاران، کارت خویشی‌اش با آنان را به میدان می‌اندازد.  
 
واقعاً هم اگر بین او و خسربره‌های خاینش قوم و خویش بازی ـ‌البته به «شیوه اکادیمیک»، مسلط نمی‌بود تا امروز سر در تنش نمی‌ماند. صدها فرزند رشید وطن که به هیچ قیمتی با قوم و خویش و حتی برادر جمعیتی یا حزبی یا سیافی و... خود نساختند، زندان و شکنجه و حتی مرگ را پذیرفتند اما به تبسم، به خوش و بش و «استخوان» بازی با تخم‌های حرام خانواده‌ها و اقارب شان خود را نیآلودند.  
 
چه بسا او دم خسربره‌هایش را از «سازمان رهایی افغانستان» هم پت کرده بود ورنه سازمان مذکور در برابر جمعیت قاتل چندین عضوش، او را به انتخاب بین «سازمان رهایی» و خسر بره‌ها وامیداشت.  
 
سوال «آیا شما داماد یهودی دارید؟» را این نوع رد می‌کند:  
 
«اینها شایعات هستند که به شیوه ماکیاولیستی می‌خواهند شخصیت‌کشی کنند، با خانواده‌‌ی یهودی کدام رابطه‌ای ندارم. دختر من نه نامزد دارد و نه عروسی کرده، دختر من در آلمان اسلام‌شناسی می‌خواند.»  
 
نه آقای اکادیمیک و اخلاقی، این گونه «شایعات» شخصیت ترا نمی‌کشند. آنچه پوچاق‌های شخصیت تو را باد کرده همانا معامله‌گری و زبان مجامله‌آمیزت با تبهکاران جهادی، اسلام‌نمایی و توهین و تحریف رذیلانه‌ی جنبش شعله جاوید است. داشتن ارتباط با یک خانواده یهودی نه که با دهها خانواده‌ی یهودی عادی جنایت نیست. و یک افغان آگاه وظیفه دارد به یهودیان برساند که کل مردم افغانستان را به جنایتکاران بی‌شاخ و دم طالبی یا «ائتلاف شمال» خلاصه نکنند؛ آنان نفرت بین ادیان را دامن می‌زنند و روشنفکران شریف دوستی بین مردم ادیان مختلف منجمله یهودی را. ولی چون سپنتا فاقد شهامت است و یا گپ‌هایی پشت پرده وجود دارند، خایفانه از رابطه یهودی‌اش انکار می‌ورزد تا مبادا در دل رای دهندگانش خرخشه‌ای ایجاد شود، پس یک نه و صد آسان.  
 
در افغانستان معیار میهنپرست، دموکرات، ملی و حتی «اکادیمیک» بودن چلیپا کشیدن روی کلیه خاینان جلاد منجمله احمد شاه مسعود و آفرینندگان شان می‌باشد و بس. درباره داماد یهودی باید گفت، شاید ارجمندی هنوز نامزد نشده باشد و اما یک پسر یهودی می‌تواند «بای فرند» دخترت باشد آقای «وزیر» که در آینده هم قصد ازدواج نداشته باشند! و بی‌غم باش اگر دختر به او خیلی علاقنمد باشد به خاطر نمره باختن پدر جانش پیش برخی از دژخیمان اسلامی، هرگز رهایش نخواهد کرد هر چند پی ببرد که عامل «موساد» است. و اگر نترس و هشیار باشد به قبله‌گاه صاحب خواهد گفت : «پدر جان، اینکه شما را استخبارات امریکا و آلمان از این سر دنیا از آخن گرفته و در کابینه کرزی می‌نشاند عیبی ندارد، چرا دوستی من با بچه‌ای یهودی ولو عامل «موساد»، باید بد و عیب باشد؟»  
 
و برای آنکه در دلربایی مقابل بنیادگرایان سنگ تمام گذارد، به «اسلام شناسی» خواندن دخترش در آلمان اشاره می‌نماید. یعنی با داشتن خسربره‌های جمعیتی و تحصیل اسلام‌شناسی دخترش، دیگر کجایش کج می‌ماند که وزیر خارجه تروریست‌های هرویین‌سالار شده نتواند به اضافه اینکه در دار دنیا هیچ چیز ندارد به استثنای «چند هزار کتاب و یک جانماز (قرآن و تسبیح حتماً یادش رفته) میراث مانده از خانواده‌اش»! ترجمه: «آی مردم افغانستان و "جامعه جهانی" ببینید که نور دیانت و اسلام دوستی از هشت طرف من اکادیمیک می‌بارد چنانچه میراث پدریم هم اسلامی و صوفیانه است ولی با این وصف اتهام "چپ انقلابی" می‌خورم!»  
 
به راستی که اگر حرامزادگی یا بی‌خبری یا پوسیدگی فکری و یا غرض و مرضی در کار نباشد، هیچ کس به یک مرتد نسبت «چپ انقلابی» نمی‌دهد. اتهام «چپ انقلابی» به او و اعظم دادفر و... همان قدر احمقانه و مسخره است که اتهام شرافتمند به ربانی، سیاف، چکری وغیره!  
 
از اتهام «داماد یهودی» مخصوصاً نباید هیچ نگرانی‌ای به دل راه می‌داد. داکتر سیاست بیچاره‌ی ما نمی‌دانست که ولو از هفت پشت هم یهود و گبر و نصارا می‌بود، مشکلی نداشت و به زور «سی‌آی‌ای» حتماً وزیر شدنیست. محترم «سی‌آی‌ای» علی‌رغم مزاح‌ها و اکروباسی «دموکراتیک»اش، به سگ‌هایش در شورا یا هیچ جای دیگر اجازه نمی‌دهد وزارت‌های کلیدی به جز از سرسپرده‌گانش به دست غیر افتد.  
 
اگر جنایتکاران «ائتلاف شمال» سوءظن ناچیزی هم نسبت به التماس‌های سپنتا داشتند، با اعلام مکرر وی که «بدون حکم محکمه‌ای صالح نمیتوان به افراد اتهام جنایتکار را بست»، هرگونه شک و شبهه‌ای را از کله خود دور انداختند. و با اعلام شورای وزیران (۳) بود که درک کردند، رنگین سپنتا از خود شان و برای خود شان است و هزار رحمت به امریکا که مروارید گمشده‌ی شان را به آنان باز گرداند. تنها یک ریش کم دارد که مثل مصطفی ظاهر آن را هم مع‌الخیر زیر سرپرستی سیاف و اسماعیل زینت‌افزای رخسارش خواهد ساخت. و مردم دریافتند که یک «چپ انقلابی» سابق همین که دژخیمان را «تامین‌گر امنیت و اعاده‌گر دموکراسی» نامید سند کرم‌زدگی و مسخ کاملش را به دست می‌دهد و هیچ لقب علمی و «روابط و شهرت جهانی» این درز هلاکتبار و خفت‌ انگیزش را چاره نمی‌تواند.  
 
بحران سازشکاری و خیانتکاری که روشنفکران کشور را در سه دهه اخیر درهم پیچانده، وسعت و ژرفای بیسابقه‌ای دارد. رنگین سپنتا بیگمان در رده‌ی متعفن‌ترین چهره‌های آنان می‌ایستد. اگر او ذره‌ای بر شهوت مقامپرستی و شهرت‌طلبی و «خبر ساز» شدنش غلبه می‌داشت به مجردی که شورای وزیران به دفاع از سه سر جنایتکار برخاست، ادامه کارش در کابینه را بیشرافتی به طاقت دو دانسته و استعفا می‌داد. اما شرف او و اعظم دادفرها و الحاج کریم براهوی‌ها را وزیر بودن می‌سازد و به هیچ بهایی حتی به بهای پامال شدن ناموس شان هم حاضر نیستند آن را از دست دهند.  
 
خوردن نجاست داکتر عبداله  
و حاصل «علمی‌کردن وزارت خارجه»  
 
سپنتا که با استفاده از هر فرصتی تلاش ورزیده خود را زیر پای داکتر عبداله بیندازد در مصاحبه‌ها با تلویزیون طلوع (۴) و خطابه در ولسی جرگه نیز آن را از یاد نمی‌برد:  
 
«من از شخصیت‌ها که خود را اپوزیسیون می‌گویند همیشه احترام داشتم و پشتیبان آنها بودم و اگر جناب داکتر عبداله وزیر خارجه را هم عضو این اپوزیسیون تلقی کنیم که فکر نکنم که باشد من به تلاش و فعالیت شان که در اصلاح وزارت خارجه از خود نشان داد واقعاً همیشه احترام داشتم، به عنوان یک وزیر بسیار پرکار وزارت خارجه. برخلاف شایعات که در جریان است من تلاش خواهم کرد پروسه رفرم و اصلاح را که داکتر عبداله به جریان انداخت ادامه دهم. در نهایت، کار من ادامه کار ایشان است. و... باید گام‌های اونها (عبداله) در این راستا ادامه پیدا کنند.»!  
 
ولی به نظر می‌رسد این نجاست خوری‌ها در برابر همه‌ی تبهکاران ـ‌که یک روشنفکر به شدت مرتجع اما کمی با شخصیت هم آن را برای خود عار و مرگ می‌داند‌ـ صفرایش را نمی‌شکست که در شورای وزیران چتلی سه سر جنایت‌سالار را بر سرش باد کرد.  
 
آیا موضعگیری‌های سپنتا ستایش‌گران او را شرمسار نمی‌سازند؟ آیا از روی آنها نمی‌توانند دریابند که سپنتا با تمام عطر و روغنی که امریکا و رسانه‌هایش بر او می‌زنند، روشنفکر حقیریست که به خاطر پاییدن در چوکی آماده پذیرش هر خواری و پوزه مالی بر پای بنیادگرایان می‌باشد؟ کسی که کارش را «ادامه کار جناب داکتر عبداله» اعلام نماید، به این معنا نیست که او اولتر از همه تهی از سلامت وجدان «اکادیمیک»‌اش شده است؟  
 
داکتر عبداله به مثابه سخنگو و «وزیر خارجه» سرجنایتکار مسعود، غیر از پنجشیری‌بازی و نصب عده‌ای خاین و جانی و فاسد و رهزن شورای نظاری و ائتلاف شمالی و پرچمی در وزارت خارجه و ماموریت‌های خارجی چه کرد که حال او متعهد می‌شود کارش ادامه کار آن غدار و آدمکش اخوانی خواهد بود؟  
 
در حسن نیت و احساسات وطنپرستانه‌ی عده‌ای از علاقمندان رنگین سپنتا جای تردید نیست اما اینان که لکه‌های خون و خیانت را بر سر و روی داکتر عبداله می‌بینند پس نباید در طرد و رد عنصری درنگ کنند که با عطش بر آن لکه‌ها بوسه می‌زند.  
 
ما برآنیم که سپنتا هر قدر هم خود را به خریت زده و شعار «اکادیمیک»‌اش را تکان دهد، خوب آگاه است که دیگر جاده‌ای از سفلگی نمانده که نه پیموده باشد و ازینرو نه می‌خواهد و نه می‌تواند حتی پوست پشکی، به توجیه همدستی‌‌اش با دژخیمان «ائتلاف شمال» (این نابخشودنی‌ترین خیانت به وطنش) بپردازد. ولی جالب خواهد بود از مدافعانش بشنویم که با چه دلایل «اکادیمیک» و «علمی» سوراخ‌های کلان سیاسی و شخصیتی او را منافذ نور دانش و خبرگی سیاسی‌ و... تفسیر خواهند کرد.  
 
مردار‌خوری آقای سپنتا پایانی ندارد. بوی ماهیت بنیادگرایی و ضد دموکراتیک پارلمان در دنیا بالاست لاکن مرتد ما که عشق وزارت، او را به هر هتک حرمت و کرامت از خودش رام گردانیده، در برابر این سوال که «شما رای پارلمان را به دست می‌آورید؟»، می‌گوید:  
 
«من امیدوار هستم که رای پارلمان را به دست بیاورم. ببینید در افغانستان در درون پارلمان تعداد زیاد نمایندگان مردم هستند که به منافع ملی می‌اندیشند، به تقسیم قدرت و برابری قدرت می‌اندیشند.»  
 
این اظهارات را به گمان قوی سینه‌چاکانش هم آبروریزی می‌شمارند اما کو آنقدر صداقت که از خوشبینی ساده لوحانه‌ به انسانی تا این حد ذلیل از مردم عذر خواهی کرده و به او نفرین بفرستند.  
 
چنانچه گفتیم منابع خارجی معتبر به شمول منابع امریکایی، پارلمان را مملو از تبهکاران و هیرویین‌سالاران جهادی می‌دانند؛ اینان و عامی‌ترین افراد هم دیدند که در به اصطلاح رقابت بین دو سرجنایتکار یعنی قانونی و سیاف برای ریاست ولسی جرگه هر کدام بیش از ۱۰۰ رای آورد که با محاسبه‌ای سرسری روشن می‌نمود بیش از ۹۰ در صد کسانی که در پارلمان راه یافته اند متعلق به این دو دار و دسته «ائتلاف شمال» هستند. معهذا روشنفکر سبک که رویای وزیر خارجه شدن بیقرارش ساخته، امید دارد که از پلشت ترین بیدادگران قرن که آنان را «نمایندگان مردم که به منافع ملی می‌اندیشند» می‌خواند، رای اعتماد می‌گیرد.  
 
مباهات نمودن به کسب رای اعتماد از پیروان سیاف و قانونی و دوستم و ربانی و گلبدین! زهی شرفباختگی! زهی سقوط و بی‌مسلکی!  
 
راستی چه حربه‌ای بهتر از این که به او و نظایرش چسپ «چپ انقلابی»، «دموکرات»، «فمینست» بزنند تا هر چه چپ انقلابی و دموکرات و فمینست است را به زشت‌ترین نحو ممکن بدنام نمایند.  
 
در ادامه نقل قول بالا یک جمله دیگر هم آمده که فقط می‌تواند از دهان موجودی بپرد که می‌کوشد مغازله‌اش با بنیادگرایان را بپوشاند:  
 
«من یک برنامه اصلاحی بسیار گسترده پیشرو دارم برای دکترین وزارت خارجه و علمی کردن سیاست خارجی افغانستان، استفاده از دستآوردهای اکادیمیک جهان معاصر...»  
 
مرتد ما می‌داند که جمیع ۱۵۰ نفری که برایش رای دادند بیشتر از آن ناآگاه و بیسواد اند که پی‌برند این به قول ایرانی‌ها کلمات دهن ‌پرکن «دکترین و علمی کردن وزارت خارجه» بی‌معنی و پوک بوده و جز افاده فروشی، ارعاب و فریب آنان، به منظور دیگری بیان نمی‌شوند.  
 
صحبت از «دکترین و علمی کردن وزارت خارجه» با «استفاده از دستآورد‌های اکادیمیک جهان» از یک روشنفکر صرفاً مرتد و خوار ساخته نیست؛ او در عین حال باید سرشار از بی‌وجدانی و بی‌حسی هم باشد تا در کشور اشغال شده و شغالی شده و گرسنه و بنیادگرازده و پر فاجعه، از «علمی کردن» وزارت خارجه دم زند.  
 
ناگفته نماند که اولین نشانه «علمی و اکادیمیک کردن» وزارت را دیدیم که سید مخدوم رهین را سفیر هندوستان ساخت کسی که بوی بی‌کفایتی و لشم بودن و خبر دزدی و بخصوص تمکین نفرتبارش مقابل مولوی شینواری از مرزهای کشور فراتر رفت! همچنین جاسوس بچه‌ی مشهور جاوید لودین سفیر در ناروی شد که هر دو غیر از پیشبرد شغل شریف جاسوسی شان، تا می‌توانند با عیاشی و هرزه‌گی به سر کرده و با خورد و برد جیب‌های گشاد خود را پر کنند.  
 
نفر سومی خانم هندیا دختر شاه‌ امان‌اله است که سفارت افغانستان در روم به او سپرده شد. نوعی نمایش «قدرشناسی و پاس داشتن امان اله خان»؟! همانطور که آقای مصطفی ظاهر با تجارتخانه‌ی غیردولتی‌اش بنام «توره بوره» (نام جذابی برای جلب غربی‌ها) به هیچ وجه شایستگی سفارت در آنجا را نداشت، خانم هندیا هم به استثنای نسبتش به امان اله، از هیچ جنبه چشمگیری برخوردار نیست که باید به کرسی سفارتخانه تکیه زند. او نه چیزی نوشت نه گفت و نه اسنادی از پدرش را که در دست دارد منتشر کرد و فقط ادامه زندگی آسوده در اروپا هم و غمش را می‌ساخت که اینک با ابزار سفارت در ایتالیا به خواستنی‌ترین وجه به آن دست یافت.  
 
اگر تعیین لودین و رهین مبتنی بر «استفاده از دستاورد‌های اکادیمیک جهان معاصر» بود چرا که دست «سیا» را بر پشت خویش دارند، در تعیین خانم هندیا کدام «علم» و «اکادیمیک» کارش را کرده است؟  
 
زد و بندش با محراب الدین مستان بی‌ناموس که تا توانست به خورد و برد در سفارت افغانستان در فرانسه دست زد، تنها از حمایت او از یک دزد و خاین کثیف که به برکت «امارت اسلامی» در سلک «دیپلمات» درآمد حکایت نمی‌کند، این حمایت همچنین خبر از سهم او در فرار دادن خاینان ملی از چنگ عدالت می‌دهد درست همان طوری که سرجنایتکار خلیلی و شرکا قاتلان بالفعل دستگیر شده را از قید پلیس می‌رهانند. سپنتا اگر از تقرر مستان خاین در سفارت کانادا سر باز هم می‌زد از سیاهی رویش نمی‌کاست ولی با لیسیدن چتلی از روی این «دیپلمات» شرفباخته، آخرین بقایای شرف خود را هم در مقابل چوکی وزارت باخت.  
 
و به همان میزان خاینانه‌تر روان کردن میهنفروش مشهور ظاهر طنین به نمایندگی ملل متحد است. برای یک دولت اندکی مستقل، اندکی دموکراتیک، اندکی مردمی، ظاهر طنین پرچمی تنها به آن می‌ارزید که در زندان وظیفه می‌گرفت تا تاریخ خیانت‌ها و جنایت‌های حزب پوشالی «دموکراتیک خلق» را بنویسد. ولی اینک به کوشش یک روشنفکر پست‌تر از خودش به مهمترین ماموریت خارجی منصوب می‌شود. از خود مرتد متظاهر ما یا یاران جمعیتی و شورای نظاری و دوستمی او کسی جواب نمی‌طلبد، لیکن دیدن دلایل دوستداران نا آگاه و خوش‌باورش در ارتباط با این پرچمی نوازی بیشرمانه تماشایی خواهد بود.  
 
از مقرری‌های دیگر اطلاع دقیقی نداریم ولی مطمئناً بر آنها مثل «کله پز برخاست بر جایش سگ نشست» کاملاً مصداق خواهد داشت.  
 
دردانه‌ی اکادیمیک «سی‌آی‌ای» دوباره به دنائت تن می‌دهد وقتی در پاسخ به «شما از جنبش مقاومت به رهبری احمد شاه مسعود حمایت می‌کردید حالا هم بر آن موضع باقی هستید؟» می‌گوید:  
 
«کاملاً بر آن موضع باقی هستم. من معتقدم که مقاومتی که احمد شاه مسعود رهبری کرد باعث شد، باز تکرار می‌کنم باعث شد که افغانستان به مستعمره کشور دیگری تبدیل نشود و یکی از صفحات درخشان تاریخ کشور ماست. من به یاد دارم که در آن زمان احمد شاه مسعود آقای داکتر عبدالرحمن و آقای کاظمی که فعلاً عضو شورای ملی هستند و برادر خود ولی مسعود را به آلمان روان کردند و در صحبت‌هایی که با ایشان داشتیم به دلیل دفاع از استقلال افغانستان حمایت خود را از مقاومت اعلان کردیم.»  
 
این چنین استدلال بر پایه «استفاده از دستاوردهای اکادیمیک جهان معاصر» را از هیچ روشنفکر مرتجع و خاین دیگری نشنیده بودیم.  
 
با آن «مقاومت» که افغانستان مستعمره نشد، با سقوط طالبان و رویکار آمدن گروه جنایتکاران احمد شاه مسعودی لاجرم باید کشور به استقلال کامل و بی‌نظیر در تاریخش دست یافته باشد؟ حضور عساکر امریکایی و متحدان و کنترول الف تا یای امور کشور به شمول محافظت رئیس جمهور به وسیله‌ی آنان قطعاً برجسته‌ترین نشانه‌ی استقلال ماست؟  
 
هدف اصلی آنانی که به جنگ «ایدئولوژی» و «ایدئولوژی زدگی» می‌روند عبارتست از کتمان ایدئولوژی خود شان زیر نام‌های گیرای «آرمانگرا»، «ملی»، «هومانیست» و امثالهم. در اینجا هم با پیرو «مکتب فرانکفورت» و عجالتاً پیرو دست به سینه‌ی «سی‌آی‌ای» کاری نداریم. دوباره می‌خواهیم بدانیم که آیا این پابوسی احمد شاه مسعود توسط رنگین سپنتا به تنهایی، تاییدگرانش را سرافکنده نمی‌نماید؟ آیا دفاع از سرجنایتکار مسعود، کل ادعاهای «اکادیمیک» این مقامپرست بی‌عرضه را در گذشته و حال و آینده برباد نمی‌دهد؟  
 
در افغانستان معیار میهنپرست، دموکرات، ملی و حتی «اکادیمیک» بودن چلیپا کشیدن روی کلیه خاینان جلاد منجمله احمد شاه مسعود و آفرینندگان شان می‌باشد و بس.  
 
صرفنظر از اینکه در چهارچوب نظام پوشالی تا مغز استخوان گندیده‌ی فعلی هرگز ممکن نیست انسان منزه و ملی مانده و به اصطلاح مصدر خدمت به مردم شود، وزیرک با چسباندن کشاله‌ی چرکین طرفداری از مسعود به پیکرش، ثابت می‌نماید که با اسماعیل و اکبری و خرم و خلیلی و دانش و ضیا مسعود و... فرق ماهوی ندارد.  
 
اکت اسلامی و چاپلوسی کراهت‌انگیز سپنتا در برابر رجاله‌های متجاوز به فرزند و خواهر و مادرش در ولسی جرگه این اشکال را نیز به خود می‌گیرد: «در عین زمانی که الحمدالله مسلمان هستم یک هومانیست هم هستم»؛ «قانون اساسی و هیچ سیاست نمی‌تواند با ارزش‌های عالی دین مبین اسلام در مغایرت قرار داشته باشد.»؛ «به عنوان یک مسلمان به آمنتو باالله ایمان دارم.» و قضیه را تا آنجا تهوع‌آور می‌سازد که گویا با سبزها و حزب سوسیال‌ دمکرات‌ به خاطری همکاری داشت که همدوش آنان «دفاع از مسجد و دفاع از قرآن خواندن شعار ما بود» و «با کمک اینها ما توانستیم در تامین حقوق مسلمانان گام‌های بزرگی برداریم.»؛ «خود اینها (افغانها) در این راستا تلاش می‌کنند از جمله آموزش دروس مذهبی، آموزش قرآن شریف وغیره.»  
 
و بدین ترتیب می‌کوشد به جنایت‌سالاران جهادی سند پیشکش نماید که او کوچکترین الفتی با سکیولاریزم نداشته و به همان اندازه مذهبی است که ربانی و شرکا.  
 
راه رفتن زیر سایه شتر  
 
او برای مهم نشان دادن خود از مناسبات و دوستی‌‌اش با شخصیت‌های سرشناس جهان یاد می‌کند. صحت و سقم این ادعا اساسی نیست. حتی با حرکت از درستی آنها، اشاره بوغمه‌ای به آشنایی‌‌اش با افراد مذکور سبکسری‌‌ایست خاصه وزیرک ما. او فراموش می‌‌کند که سگ با راه رفتن در سایه شتر تنها خودش را می‌‌فریبد. ولی نکته مهمتر اینست که کسانی را «دوستانش» می‌‌خواند که سر و مویی با او وجه تشابه ندارند. در ساحه سیاست، وزیر خارجه سابق آلمان «فیشر» را از «دوستانش» قلمداد می‌‌کند. لیکن او که داغ سیاه رای آوردن از مشتی جنایتکار را دارد کجا و فیشر کجا! فیشر را به یاد داریم که در مقابل حمله‌ی امریکا به عراق ایستاد. فلم صحبت رویاروی او را با رامسفلد دیده‌ایم که چگونه وزیر متکبر تنها ابرقدرت جهان را با زبانی متهاجم، صریح و غیر دیپلماتیک غافلگیر و دستپاچه می‌‌سازد. آیا آقای سپنتا آن دل و گرده را دارد که در برابر آمران امریکایی و اروپایی‌اش کلمه‌ای خلاف میل آنان بر زبان آرد؟  
 
روشنفکران دلال بیگانگان، محافظه‌کار و مماشاتگر با بنیادگرایان خوش ندارند نام «راوا» را بشنوند یا با آن به گفتگو بنشینند. همینطور است جناب دانشمند. او در گذشته عار نداشت از اینکه با نمایندگان «قهرمان ملی»‌اش مذاکره کرده و به توافق‌هایی برسد و حالا هم رای گرفتن از مافیای جهادی را تاج عمرش به حساب می‌آورد. اما دل شیر را در دلش جا دهی جرئت نمی‌‌کند با «راوا» ببیند تا مبادا با سیلی کشنده‌ی دیدار با سازمانی آشتی‌ناپذیر با بنیادگرایی مواجه شود. ولی بنابر دعوت فیشر، «راوا» با او در پاکستان دید و تا حال نمایندگان ما سفرهای متعددی به آلمان داشته اند. آیا سپنتا جربزه‌ی آن را دارد که مثلاً به نمایندگان این و آن سازمان مترقی و ضد بنیادگرایی ایران ویزه دهد تا برای ایراد سخنرانی‌هایی به افغانستان بیایند؟  
 
مشمئزکننده‌تر، تفاخر به دوستی‌‌اش با «بسیاری از رهبران جنبش مقاومت و شاعران و نویسندگان فلسطین» و مخصوصاً «عشق بزرگ به محمود درویش» است.  
 
باید به حال محمود درویش نماد شعر مقاومت و مردم قهرمان فلسطین گریست که روشنفکری مرتد، سخیف و شاریده به ستایش از او دهان می‌‌گشاید که به خاطر وزیر شدن در کابینه‌ای نام‌نهاد، خود را زیر پای وکیلان جنایت‌پیشه‌ای می‌اندازد که زیر سایه‌ی امریکا در پارلمان راه داده شده اند! محمود درویش صدا و سرود آزادی ملت و سرزمینش است و آقای سپنتا صدای دژخیمان مذهبی و آنچه امریکا برایش دیکته می‌‌کند؛ درویش بر اساس مخالفت با موافقتنامه تسلیم طلبانه‌ی اوسلو از هیئت رهبری «سازمان آزادیبخش فلسطین» بلافلاصله استعفا می‌‌دهد اما سپنتا به وزارت برای امریکاییان و تبهکاران «ائتلاف شمال» می‌‌بالد و از هر چیز خود تیر است و نه از وزارت؛ محمود درویش در ۱۴ سالگی افتخار زندانی سیاسی بودن را کسب می‌‌کند و جناب سپنتا یگانه دوره زندگی شرافتمندانه‌اش را که «چپ انقلابی» بود منکر شده آن را به حساب زمان بی‌عقلی در چهارده سالگی‌‌اش می‌‌گذارد؛ درویش به حزب کمونیست می‌پیوندد و سپنتا روی به خاک می‌افتد و شکر می‌کند که کمونیزم شکست خورد؛ درویش می‌‌خواهد یاد و خونش به سلاحی بدل شود، (۵) اما وزیرک ما تن به هر خفت و بی‌غیرتی می‌‌سپارد تا نامش در تاریخ دوره دوم دولت جهادی ثبت شود! البته او هم «سلاحی» است، سلاحی در دست «ائتلاف شمال» تا به قول خودش «سیاست خارجی را بر اساس اسلام» استوار سازد. همان طوری که اعظم دادفر، سلاحی است در دست «ائتلاف شمال» تا آموزش و مکاتب دینی را در سراسر کشور توسعه بخشد.  
 
چه فاصله عظیمی است بین محمود درویش و ستایشگر دروغین‌اش! فیشر آلمانی ممکن است دوست او بوده باشد لیکن محمود درویش ابداً. او وقتی آنقدر دیده درا باشد که «شعله‌ای» بودنش را در ۱۴ سالگی محدود کند طبعاً می‌تواند شخصیت‌هایی چون درویش را هم «دوست»‌اش بشمارد. اگر محمود درویش روزی در محفلی با سپنتا دست داده باشد، نمیتوان بر او خرده گرفت که چرا دست یک خاین را فشرده است. زیرا او (درویش) در یک دیدار تصادفی و گذرا نمی‌توانسته سوانح سپنتا را ورق بزند. از جانب دیگر از کجا معلوم که او به خاطر خوش آیند محمود درویش، در آن دیدار خود را از «چپ انقلابی» هم چپ‌تر و انقلابی‌‌تر نتراشیده باشد!؟  
 
عین مسئله در برخورد احمدشاملو با خادی‌ـ‌جهادی‌ـ‌خوشخانه‌ای لطیف پدرام صادق است. شاملو طبعاً این مزدور رژیم ایران و شاعران دیگر انجمنی شیر خادی یا جهادی خورده را نمی‌‌شناخته و از سر فروتنی دیدار با آنان را پذیرفته بود.  
 
به هر حال، قدر مسلم اینست که اگر محمود درویش امروز هم اطلاع یابد که یک روشنفکر افغان که ننگ وزیر شدن در دولت فاشیست‌های مذهبی در کشوری اشغال شده را به جان خریده، او را «دوستش» می‌‌نامد، به این اهانت حتماً‌ اعتراض خواهد نمود که دوست سگان «سی‌آی‌ای» هیچگاه دوست وی شده نمی‌تواند. اگر آقای سپنتا و تایید‌گرانش قبول ندارند، بفرمایند جرئت به خرج داده و محمود درویش را فقط برای یک روز به کابل دعوت کنند و آنگاه واکنش او را هر چه بود زیر نزده به آگاهی مردم برسانند.  
 
یکی از اعضای «راوا» پس از یک ماه سفر و سخنرانی در اروپا یادآور شد که نمیتوان اطمینان داشت حتی اسماعیل خویی و علی سپانلو و پرویز خایفی و سحر چیمه و چند شاعر دیگر، هوس سفر به کابل به دعوت دلالان فرهنگی جهادی را کرده و به این صورت آبروی رفته‌ی شان به علت شعر سرایی برای لطیف جان خوشخانه‌ای و مسعود را بیشتر برباد دهند، محمود درویش که جای خود دارد که پشت دعوتنامه به طور حتم خواهد نوشت: «من محمود درویش هستم نه واصف باختری یا اسحق نگارگر و ازینگونه مرتدان و خاینان به ملت شان!»  
 
درست است که رنگین سپنتای متظاهر نیاز دارد تا شخصیت‌های معروف را «دوست»‌اش قلمداد کند. منتها اشتباهش آنست که در شناخت وزن خود و «دوستانش»‌ کمی بی‌دقتی به خرج می‌‌دهد.  
 
باری، حالا که روح محمود درویش هم خبر ندارد که یک «وزیر» همدست فاشیست‌های مذهبی او را «دوست»‌اش جار می‌‌زند، مسئولیت هر مبارز و فعال منصف است که در برابر این توهین به دفاع از حیثیت شاعر ملی فلسطین برخیزد. (۶)  
 
خون فروشی؟  
 
وزیرک متظاهر برای دور کردن بوی گرایشش به اسرائیل، غیر از آنکه از وجود «بای فرند» یهودی دخترش منکر می‌شود، از خون فروشی‌اش این چنین می‌لافد:  
 
«نمی‌فهمم از حاضرین چه کسی خون خود را به خاطر فلسطین فروخته ولی این کار را من کردم... زمانی که محصل بودیم پول نداشتیم با خیلی از دوستان خود می‌رفتیم به دفاغ از فلسطین و خون خود را به شرکت‌ها می‌فروختیم و پول آن را در اختیار اینها می‌گذاشتیم. حماسه تل زعتر... »  
 
انقلابیونی اند در دنیا که دوش به دوش رزمندگان فلسطین جنگیده و از نثار خون شان دریغ نورزیده اند اما آن را یک امر عادی پنداشته و از یاد کردن پر طنطنه‌ی آن خود یا سازمان شان حذر کرده اند. لیکن بزدلک مرتد ما که از اول تا امروز کوشید هیچگاه از نزدیک دستی در آتش نداشته باشد، از حماسه فروش خون تجلیل می‌نماید!  
 
همه و حتی دوستانش هم خندیده و خواهند پرسید: تو که از اشتغال در فعالیت‌های نظامی «سازمان رهایی افغانستان» گریخته بودی و اساساً «چپ انقلابی» بودنت در ۱۴ سالگی خشکیده بود، چرا و چطور ممکن است به مبارزه انقلابی فلسطین و تل زعتر احساس دلبستگی نمایی؟ و باز فرضاً قهرمانانه برای فروش خون حاضر شده باشی، با توجه به آن چثه نحیف و لاغرت کدام شرکت وبال خریدن خون از تو را به گردن می‌گرفت؟ البته اگر بحث روی یکی دو سی سی خون گرفتن از جناب باشد، هیچکس حرفی نخواهد داشت!  
 
او در توجیه علامت‌ دادنش در شناسایی اسرائیل بار بار به «خادم حرمین شریفین ملک عبداله» این بدنامترین پایگاه امریکا در خاور میانه استناد می‌کند تا هم «ایمانش به آمنتو باالله» را جلوه‌ا‌ی دهد و هم دهان سگان ملک عبداله‌ سیاف و ربانی و قانونی... را بسته باشد، کاری که به مسعوده جلال گدی‌گک جمعیت اسلامی و «سی‌آی‌ای» سپرده شده بود و حالا او باید ادامه‌اش دهد.  
 
دفاع از داعیه فلسطین تنها با محکوم ساختن بی‌چون و چرای امریکا، اسرائیل و ملک عبداله‌ها است که معنی خواهد داشت.  
 
آقای سپنتا باید بداند که با پراندن کلمات «عشق بزرگ به محمود درویش» و مقاومت فلسطین و حماسه تل زعتر... و حماسه فروش خونش و... ممکن نیست سوراخ مهیا کردن راه «موساد» را در افغانستان در اولین فرصت و بدین ترتیب خیانتش به افغانستان و آرمان فلسطین را پنهان نماید.  
 
گذشت زمان ثابت خواهد نمود که سپنتا اگر خونش را برای فلسطین فروخته بود، اکنون به «سی‌آی‌ای» و «موساد» روحش را عرضه می‌دارد.  
 
چند دروغ و ریای «اکادیمیک»  
 
کسی که از «چپ انقلابی» بودنش وقیحانه منکر شود، از کدام دروغ گویی و ریاکاری خجالت خواهد کشید؟  
 
چند نمونه:  
 
«من در مقابل نژادپرستی بسیار حساس هستم... مثلاً کتاب «سقاوی دوم» را که ببینید، اصلاً کتاب نیست جرم هست.»  
 
او می‌زند و می‌کند و آخر از بین انبوهی از کتاب‌های بی‌ارزش روی کتاب «سقاوی دوم» انگشت گذارده و آن را نژادپرستانه و «جرم» می‌نامد تا در برابر ربانی، قانونی، فهیم، دوستم و سایر سرجنایتکاران طنازی کرده باشد.  
 
«سقاوی دوم» در افشای احمد‌شاه مسعود و باندش اگر از دیدی ارتجاعی پشتونیستی و راسیستی، از دیدی نرشیر نگارگری نوشته شده است، واقعیت اینست که کتاب‌های بسیار مبتذل‌تر از آن بر ضد قوم پشتون توسط روشنفکران خاین جهادی انتشار یافته اند. ولی چنانچه گفتیم ضرورت تملق و دلربایی مقابل فاشیست‌های مذهبی مذکور موجب می‌شود که سپنتا نامی از آنها نبرد. پس «بسیار حساس» بودن وی مقابل نژاد پرستی ریایی بیش نیست.  
 
«من مخالف قهر و خشونت هستم. هر روزی که رادیو کابل اعلان می‌کند یک و یا چند نفر طالب کشته شده، همان قدر رنج می‌برم مثلی که فرزند خود من کشته شده باشد. من یک آدم انسان دوست هستم.»  
 
راستی؟ حتی طفلک‌ها خواهند پرسید: اگر دروغ نمی‌گویی چطور است که برای وزیر شدن در دولتی سر می‌دهی که در جنگ زیر قیمومیت امریکا و متحدان درگیر بوده و هر روز خبر از کشته شدن عساکر دولتی و خارجی است؟  
 
جوابش اینست: «من آدم طرفدار خشونت نیستم مگر اینکه دفاع از عزت و شرف و حقیقت و ناموس مطرح باشد.»  
 
یعنی از آنجایی که طالبان مفاهیم «عزت و شرف و...» را زیر پا کرده اند بناً پاسداری از آنها ناگزیر خشونت را مطرح می‌سازد!  
 
ولی این مرتد چاپلوس در هیچ جایی از حرف‌هایش در پارلمان و رسانه‌ها هیچ اشاره‌‌ای به بی‌عزتی‌ها، بی‌شرفی‌‌ها، بی‌حیثیتی‌ها و بی‌ناموسی‌های بی‌نظیر دوران امارت «ائتلاف شمال» نمی‌نماید. زن و اولاد خود او در آن محشر چهار ساله در آلمان کیف می‌کردند و چون قلب و وجدانی ندارد که از درد دهها هزار باشنده کابل به درد آید، پس فاجعه را نمی‌شناسد و بر عوامل موحشترین فاجعه تاریخ معاصر ما نمی‌تازد و خشونت علیه دژخیمان «ائتلاف شمال» را مردود می‌شمارد چرا که در امارت تلایی آنان «عزت و شرف و حیثیت و ناموس» مصون بود!  
 
ما چنانچه مکرراً نوشته‌ایم معتقدیم که نویسندگان و شاعران معامله‌گر انجمنی منجمله روشنفکرانی مثل رنگین سپنتا که چشم شان را بر جنایات خلق و پرچم و بیدادگران امارتی می‌بندند شاید زمانی این چنین خاینانه و روسپی‌وار در برابر چهار سال دوزخ و بد ذاتی سگان «سی‌آی‌ای» مهر سکوت بر لب نمی‌زدند، اگر زن و یا دخترک و یا پسرک شان از طرف بی‌ناموسان سیافی، وحدتی، شورای نظاری، جمعیتی، گلبدینی، و دوستمی و... برای چند شب ربوده می‌شد و بعد هم نعش سگ خورده‌ی شان در جایی پیدا می‌شد یا اصلاً سر و درکی از آنها نمی‌شد؛ اگر زن یا دختر شان از ترس تجاوز «برادران جهادی» خود را از منزل چهارم به پایین پرتاب می‌کردند؛ اگر زن شان که برای دست یافتن به لقمه نانی بیرون می‌شد و در پنجال یک داره‌ی جهادی افتاده و چندین شبانه روز مورد تجاوز دستجمعی قرار می‌گرفت و بعد هم که بر می‌گشت کودکانش را از شدت سرما منجمد می‌یافت؛ اگر زنان این روشنفکران خاین و مشخصاً زن سپنتا را که باردار می‌بود و جهادی‌ها به وی می‌گفتند بزای که زنده‌اش را ندیده‌ایم و...  
 
شاید با تجربه مستقیم یک چنان ضرباتی، روشنفکران مذکور از جور آمدن با خاینان پرچمی، خلقی و جهادی شرم می‌کردند، شاید.  
 
معذلک، عده‌ای از آنان آنقدر فرومایه اند که بنابر قولی از هیچ رویدادی در حق خود یا خانواده تکان نخواهند خورد. راستی با چه تضمینی می‌توان حکم کرد که اگر عصمت بچه‌گک یا دخترک آقای سپنتا هم توسط تجاوزکاران «ائتلاف شمال» برباد می‌رفت، اکنون علیه متجاوزان به فرزند خودش حتماً زبان شور می‌داد و یا کم از کم «وزیر» شدن در نظام آنان را پایان «عزت و شرف و حیثیت و ناموس»، و «هومانیزم»اش می‌پنداشت؟ آیا وزن و حد غیرت او بیشتر از سرور‌آذرخش‌هاست؟  
 
طرفدار قهر و خشونت علیه طالبان ولی مخالف قهر و خشونت و حتی مخالف حسابدهی تبهکاران جهادی و محاکمه آنان، اینست کنه اندیشه و شخصیت «انساندوست» ما!  
 
«انساندوستی» او در سر بریدن جگر خراش اجمل نقشبندی هم درز کلانی برداشت وقتی دولت خاین او خون خبرنگار ایتالیایی را به قیمت رهایی پنج جنایتکار درجه یک طالبی خرید اما به زندگی اجمل بهایی قایل نشد و نیز در گرماگرم تف و نفرین مردم به بیگانه‌پرستی دولت، وقتی برای تکه شیرینی برای امریکا، مزورانه اعلام داشت که اگر خود وی هم اسیر شود در تبادله او کاری نشود!  
 
او به چنین شارلتانی می‌پردازد زیرا می‌داند که پایه‌اش «توس» است؛ اگر در جریان عملیاتی از سوی طالبان کشته شود گپی جداست اما «سی‌آی‌ای» نمی‌گذارد زنده به دست طالبان افتد. تا کنون کدام وزیر، والی، معین، سفیر و جنرال یا فرزندان آنان ترور یا ربوده و سر بریده شده است؟  
 
خانواده و دوستداران اجمل با گذشت روزگار غم ذبح شدن خاینانه‌‌ی اجمل را هضم خواهند کرد اما سوز نمک پاشیدن سپنتای «هومانیست» بر زخم قلب‌شان را هرگز از یاد نخواهند برد.  
 
ایدئولوژی سپنتا و ایدئولوژی سیاف  
 
در مصاحبه با طلوع می‌فرماید:  
 
«در دوران تحصیل در ترکیه بود که من با ایدئولوژی بریدم. متوجه شدم که ایدئولوژی چیز دیگری جز آگاهی کاذب نیست.»  
 
حال آنکه بنابر تصدیق هم دوره‌هایش، در ترکیه بود که به «سازمان رهایی افغانستان» و «حزب کارگران و دهقانان ترکیه» رابطه گرفت و تا سال‌های مدید که از ترکیه به آلمان رفت این رابطه وجود داشت.  
 
از کلمه خواندنش در برابر جنایتکاران برای کسب جواز مسلمانی و در نهایت رای اعتماد، می‌گذریم. نکته اصلی در عبارت دوم فیلسوف ماست که گویا از ایدئولوژی برید زیرا «متوجه شد» که «ایدئولوژی آگاهی کاذب است.»  
 
محصل جوانی که از لاف زدن و خود بزرگ‌بینی رنج می‌برد و فاکولته ساینس را هنوز خلاص نکرده می‌خواست مردم او را «دانشمند» بدانند، هر جایی که فرصت می‌یافت باد در گلو انداخته و می‌گفت: افتادن یک سیب از درخت بود که مرا به کشف قانون جاذبه کشاند»!  
 
و حالا عالم سیاست ما از ایدئولوژی می‌برد چون «متوجه می‌شود» که «آگاهی کاذب» است!  
 
ظاهراً مشکل او اینست که استخوان بیش از حد کلانی را در گلو انداخته تا قورت دهد. نخست، این حکم معروف از آن کارل مارکس است نه از او و دوم اینکه با برخورد «غیر اکادیمیک» و ناصادقانه به آن حکم، می‌خواهد پشت کردنش به مبارزه و دشمنی‌اش با ایدئولوژی انقلابی را بسیار «فلسفی» و «عمیق» وانمود سازد.  
 
مارکس و انگلس در آثاری مثل «خانواده مقدس» و «ایدئولوژی آلمانی» زمانی که هنوز نه ایدئولوژی پرولتری، نه فلسفه پرولتری و نه سیاست پرولتری وجود داشت، اندیشه‌ها و تئوری‌های دنیای جدید بورژوایی زمان شان را به تحلیل گرفتند و به این نتیجه رسیدند که قسمت اعظم آنها اشتباه‌آمیز اند و بنابرین آنها را رد کرده و ابراز داشتند که ایدئولوژی «آگاهی کاذب» است. آنان ایدئولوژی بورژوایی را «کاذب» نامیدند. اما به مرور زمان سیستمی کاملاً متفاوت و نوین از ایده‌ها و تئوری‌ها در فلسفه، سیاست، حقوق و اخلاقیات توسط مارکس و انگلس و پیروان شان تکوین یافت یعنی ایدئولوژی پرولتری پدید آمد که دیگر «کاذب» نه بلکه از دید مارکسیست‌ها سلاحی در دست کارگران و دیگر طبقات ستمدیده است که با آن رهایی شان را به دست آورده می‌توانند.  
 
پس مارکس آنچه را به کارگران عرضه داشت، «کاذب» نمی‌خواند. این دانشمند کم سواد یا فاقد وجدان علمی ماست که برای توجیه تسلیم طلبی‌اش از مارکس «شاهد» می‌آورد.  
 
او به عنوان متظاهری علاج‌ناپذیر در هر چیز باید به نحوی از انحا خود را متبحر و متشخص بنمایاند. ولی باز اشتباهش اینست که پا را از گلیمش خیلی فراتر می‌نهد: او با مارکس تقلب می‌کند درست همانند هم اندیشه‌ی «منورش» پوهاند نرشیر.  
 
علاوتاً در عرایضش به ولسی جرگه خود را «آدم آرمانگرای و نه ایدئولوژی‌زده» تشریح می‌نماید. او می‌خواهد بگوید که معتقدان به یک ایدئولوژی به طور جزمی ‌به عقایدی معین باور دارند تا به واقعیت‌ها.  
 
ما به این بحث که انسان‌ها و تشکل‌های مختلف دارای ایدئولوژی معین اند یا اینکه در ماورای ایدئولوژی قرار دارند، نمی‌پردازیم. فقط متذکر می‌شویم که هدف اصلی آنانی که به جنگ «ایدئولوژی» و «ایدئولوژی زدگی» می‌روند عبارتست از کتمان ایدئولوژی خود شان زیر نام‌های گیرای «آرمانگرا»، «ملی»، «هومانیست» و امثالهم.  
 
مجموعه آنچه که آقای سپنتا را رهنمون می‌شود تا به اوامر امریکا و متحدان گردن نهد، دست‌های خون‌آلود سرجنایتکاران را ببوسد، هویت و زندگی‌اش را باژگونه نشان دهد، با طالبی‌هایی کثیف چون نرشیرها و اراذلی خادی‌ـ‌جهادی چون ظاهر طنین‌ها، سلطان احمد بهین‌ها، مستان‌ها، عمر صمد‌ها و... بسازد چیست غیر از نظام فکری معین یعنی ایدئولوژی؟ او برای خوش و خاطرجمع ساختن روسای امریکایی و آلمانی‌اش سعی می‌کند گسستن و خیانت به ایدئولوژی «چپ انقلابی» را برهان بیاورد که همان طور که برای غرب جنگ‌افروز و استثمارگر و روشنفکران متمایل به غرب در جهان سوم باب روز است، دیگر «ایدئولوژی زده» نیست و دل و دین به «هومانیزم»، «دموکراسی» و «دنیای رنگین سیاست» و از این چیزها سپرده است. ولی این عبث‌ترین تلاش انسان‌هایی بوده که پس از ارتداد و بوسیدن و کنار نهادن سنگ مبارزه، خواسته اند دنبل زشت همدستی شان با سیاهترین دشمنان وطن و مردم را بپوشانند.  
 
پس شما آقای سپنتا «ایدئولوژی زده» هستید منتها «زده‌ی» ایدئولوژی مرتدان، تسلیم طلبان، محافظه‌کاران، مقامپرستان و نجاست‌خوران سر جنایت‌سالاران جهادی.  
 
شما می‌توانید با لفاظی خود را از لحاظ فکری منفصل از جانیان نشان دهید ولی عملاً دیدیم که به خاطر رسیدن به وزارت، بوت‌های آن خاینان جانی را لیسیدید، سوراخی که باد تمامی گزافه‌گویی‌ها و اکت‌‌های اکادیمیک‌ تان از آن خارج می‌شود همین است.  
 
پیرو «مکتب فرانکفورت»؟  
 
سپنتا می‌گوید: «من در علم سیاست از شاگردان مکتب فرانکفورت هستم.»  
 
وزیر خارجه‌ی کشوری که ساکنانش ۱۵ سال است در دوزخ پلیدترین دیوان و ددان جهادی و طالبی تقلا می‌کنند، خود را پیرو مکتبی بسیار بسیار نو، جذاب و نا آشنا اعلام می‌دارد!  
 
البته اکبر اکبرها (۷) و هم‌تفنگان جهادیش به مسئله فوری رسیدند که «مکتب فرانکفورت» نام مکتبی است در شهر فرانکفورت که محترم سپنتا دوره ابتدائیه و ثانوی را در آنجا درس خوانده است! اما تحصیل کردگان فوری به فرهنگ‌های فلسفی و سیاسی رجوع کردند تا ببینند این مکتبی که نه مارکسیست است و نه فاشیست و نه اسلامیست و نه ماتریالیست و نه ایده‌الیست، چیست که وزیر خارجه‌ی رای آورده از قاتلان و قاچاقبران، خود را منتسب به آن می‌داند؟  
 
روشنفکر سبک که رویای وزیرخارجه شدن بیقرارش ساخته، امید دارد که از پلشت ترین بیدادگران قرن که آنان را «نمایندگان مردم که به منافع ملی می‌اندیشند» می‌خواند، رای اعتماد می‌گیرد. و آقای سپنتا حظ می‌کرد که می‌دید مثل دوران کودکی که «چپ انقلابی» بود و مثل دوران پیکارهای دورانساز جان برکف‌اش در آلمان به دفاع از فلسطین و «حقوق اقلیت ها»، مکتب سیاسی‌اش هم «بحث برانگیز» شده و لااقل نویسندگان نکتایی‌دار جهادی‌ـ‌خادی با عطف به باور‌های «فرانکفورتی»اش بنای بحث‌های تئوریک با وی را گذارده اند.  
 
برای روشنفکران عافیت‌جو که به کلاهی رسیدن از نمد ننگین دولت فعلی مهمترین مسئله زندگی شان می‌باشد، سپنتا و نمایش‌هایش نیز جدی‌ترین حادثه روی زمین بود. اما برای مردم غرق مصایب و درمانده و اسیر ما پوقانه‌ی وی با «مکتب فرانکفورت» و فلسطین بازی‌هایش همان لحظه‌ای ترکید که او از قاتلان خاین رای اعتماد گرفت. به راستی که از اکت‌ها و یاوه‌سرایی‌های سیاست‌بازان مرتجع تا استنتاج و فیصله توده‌ها چه فاصله عظیمی وجود دارد.  
 
«مکتب فرانکفورت» با آنکه سوسیالیزم و سرمایه‌داری هر دو را به باد انتقاد می‌گیرد؛ با آنکه نتوانست برنامه‌ی رهایی کارگران به پیشاهنگی و رهبری روشنفکران را ارائه نماید، به طور کلی مدافع ارزش‌های آزادی و عدالت اجتماعی و جنبش‌های رهاییبخش بوده است. لیکن ببینیم مرتد ما که خود را به این مکتب می‌چسباند آیا راست می‌گوید و زندگی و موقعیت‌اش با بنیانگذاران مکتب و آموزش‌های آنان قرابت دارد؟  
 
اول اینکه کلیه پایه‌گذاران و نظریه‌پردازان مکتب فرانکفورت به مجرد استیلای نازی‌ها، آلمان را ترک گفته و سازش با نازی‌ها را خیانت می‌دانستند. (۸)  
 
اما آقای سپنتا مانند اعظم دادفر، کریم براهوی و... نه تنها از نازی‌های وطنی نبرید بلکه به دفاع از آنان پرداخت، همچون پشک به پای آنان لولید؛ از آنان رای اعتماد آورد و دست و زبان آنان گردید.  
 
«تئودور آدرنو» حتی ریچارد واگنر موسیقی‌دان نامدار را که مورد علاقه نازی‌ها بود، نقد و طرد می‌کرد. لیکن مانند کریم براهوی و اعظم دادفر که نجاست‌خوری دوستم و ربانی را پیشه کرده و برای آنان حج رفتند و اعظم دادفر گسترش مدارس دینی و دروس دینی را در صدر کارش قرار داده است، سپنتا می‌خواهد سیاست خارجی را «اسلامی» نماید که چیزی نخواهد بود جز اطاعت از فرمان جهادی‌های نازیست در پارلمان و حکومت و عملاً در جای پای سرجنایتکاران نجیب لفرایی و داکتر عبداله گام نهادن.  
 
وجدان آدرنو زمانی آنقدر جراحت برداشت و منقلب شد که گفت «بعد از آشویتس، شعر عاشقانه سرودن جنایت است.» اما وجدان سپنتا آنچنان سنگ شد و مرد که اول به سیاست «چپ انقلابی» پشت کرد و سپس با استقرار امارت خون و خیانت جهادی و به دنبال آن طالبی و به کار افتادن مجدد ماشین جنایت و فساد و بی‌ناموسی جهادی تا امروز، بیشتر از پیش دست‌آموز و مهره و عامل شد و زنجیر حاکمیت پوشالی و بنیادگرا را به گردن انداخت.  
 
مار کوزه می‌گوید: «دموکراسی غربی دموکراسی قلب شده و محدود است. در اینگونه نظام‌ها گروه مخالف واقعی وجود ندارد، گروهی که بتواند در حد احزاب بورژوا رسانه‌های جمعی را در اختیار بگیرد. چپ‌های رادیکال راهی به وسایل ارتباط جمعی ندارند.»  
 
اما سپنتا و تسلیم‌شدگان دیگر آنقدر شهامت ندارند که حتی به جانبداری از خبرنگاران در مقابل پاچه‌گیری‌های جبار ثابت گلبدینی و وکیلان لچک در ولسی جرگه دهان بگشایند. سپنتا آنقدر مست معامله‌گری و حفظ مقام است که در برابر موضع ارتجاعی ساواک مانند و خاد مانند اعظم دادفر هم سکوت مرگبار را مصلحت دانست. (۹)  
 
مارکوزه ضمن همراهی و همنوایی با جنبش‌های روشنفکری، به کنفدراسیون محصلان و دانشجویان ایرانی نیز از هیچ کمکی دریغ نمی‌کرد.  
 
لیکن سپنتا مثل سایر روشنفکران جهادی‌ـ‌خادی و خنثی حاضر است بمیرد و به قول استادش نرشیر با طوقی لعنت بر گردن شهر گشت شود اما به دفاع از جنبش آزادیخواهانه‌ی محصلان و فرهنگیان ایران زبان نگشاید.  
 
همین مارکوزه، حتی به دفاع فعال از ویت کنگ‌ها و سایر جنبش‌های آزادیخواهانه برخاست. آیا سپنتا را لحظه‌ای هم ایمان و یارای آن هست که از جنبش انقلابی مردم نیپال، امریکای لاتین، فلیپین، کردستان، هند و... کلمه‌ای مثبت بر زبان آرد؟ حتی پیش از وزیر شدن، سخنی خلاف استخبارات امریکا و آلمان که او را برای وزیر شدن می‌آراییدند، نوشت؟  
 
قصد مقایسه خرگوش با فیل را نداریم. منظور آنست که واضح شود آقای مرتد فقط از روی تجمل و تظاهر خود را پیرو «مکتب فرانکفورت» اعلان می‌نماید ورنه از هیچ جهتی قرابتی با آن مکتب و بالاخص آموزگارانش ندارد. آنان مردان به هر حال تفکر اصیل و جدی بودند در صورتی که سپنتا خود را شاگرد آنان می‌شمرد تا چهره‌ی مسخ شده از ارتداد و خودفروختگی و تسلیم شدنش به جنایتکاران بنیادگرا را عطر و پودری زده باشد.  
 
زوال نهایی یک روشنفکر از مبارزه بریده، سرکاری و مصاب به جنون مقامپرستی را در آن می‌توان دید که همان‌هایی که به او به مثابه گدی‌گک خود رای دادند، حالا رخصتش می‌کنند لیکن «شاه فرد» (۱۰) بی‌غرور و حقیر ایلا دادنی نیست و به هر چیزی متوسل می‌شود تا وزارت خارجه مافیای «ائتلاف شمال» را در دست داشته باشد و در واقع به درگاه آنان بگرید که: «همانطور که به من رای دادید من از آن شمایم، وفادار و تابعدار شمایم. چه شده که جوابم می‌دهید آنهم اینقدر زود. مرا دریابید!» (۱۱)  
 
دوستان آقای «شاه فرد» سلب صلاحیت او را ناشی از یک «توطئه» می‌خوانند. (۱۲)  
 
بسیار خوب. آیا ولسی جرگه‌ای که این چنین مافیایی، توطئه‌گر و یا آلت اجرای توطئه‌ای شود، می‌تواند مجمعی دموکراتیک باشد؟ آیا جدی گرفتن یک چنین ولسی جرگه‌ای و رای آوردن از آن که به گفته‌ی خود سرجنایتکار قانونی متشکل از باندهای ربانی، سیاف، گلبدین و پرچمی و خلقی است، خفت و سرخمی دارد یا افتخار؟ آیا وقت آن نرسیده که هواخواهانش در گوش اش بگویند: «بس است رنگین جان، سازش با جنایتکاران بس است که با آن غیر از آبروی خودت و ما آبروی "مکتب فرانکفورت" بیچاره را هم بردی!»؟  
 
اگر با این لگد هم هواخواهانش از رویای خوش بدر نیامده باشند، مطمئن باشند لگدهای دیگری در راه خواهند بود که طبعاً شرمندگی بیشتری برای آنان به همراه خواهد داشت.  
 
موخره  
 
دیدیم که «شاه فرد» خیلی بد «آگاهی کاذب» را از مارکس دزدیده بود تا گپ کلان و تفکر برانگیزی را «وجیزه» خودش جا بزند. اما او تمام ذلت‌هایی را که تا به حال به منظور دستیابی به وزارت متحمل شده با استعانت از یک نکته در تاریخ هربرت مارکوزه می‌تواند توجیه نماید. مارکوزه در ۱۹۴۵ به وزارت خارجه امریکا و نیز «اداره خدمات استراتژیک» (OSS) اداره‌ای که در ۱۹۴۷ به «سی‌آی‌ای» تغییر نام یافت، پیوست و فقط در ۱۹۵۱ «سی‌آی‌ای» را ترک گفت. او در توجیه حرکتش اظهار داشته بود که جهت تحقیقات ضد نازیزم در آنجا کار می‌کرد!  
 
حالا چه عیب دارد، تو هم آقای سپنتا می‌توانی همه چاپلوسی‌ها، ساخت و پاخت‌ها و گذشتن از شرا‌فت‌ات در برابر سر جنایت‌سالاران را، تفحصات اکادیمیک راجع به «رهبران محترم جهادی، طالبی، گلبدینی، پرچمی و خلقی در ولسی جرگه» در «مرحله گذار» عنوان نمایی تا هم دل «قیادیان جهادی» به دست آید و هم اداره‌های استخباراتی امریکا و متحدان نرنجیده و هم آنانی را که امید شان بودی نا ‌امید نسازی تا خدا مراد هر سه طرف را بدهد!  
 
آخ که ارتداد و مسخ شدن روشنفکران در شرایط مستی و بی‌ناموسی اوباش بیمار جهادی و خادی چه شکل ترسناک و کرک‌آوری را به خود می‌گیرد.  
 
 
 
 
 
 
یادداشت ها:  
 
۱‌ـ کتاب «گفتگو با کورش لاشایی» از حمید شوکت.  
 
۲‌ـ پیدا ست که مصاحبه عمدتاً به منظور تکذیب همین دو مسئله ـ‌«چپ انقلابی» و رابطه‌ اسراییلی‌‌اش‌ـ ترتیب داده شده بود. برای تلویزیون طلوع که با فلمی در باره دوران کودکی و مکتب وزیر صاحب خارجه حتی الوسع در بزرگسازی او کوشید، لازم بود دو شایعه مضره را هم هرچه زودتر رد و دفع کند تا هیچ چیزی جلو درخشش تلای ناب دولت پوشالی را نگیرد.  
 
۳‌ـ شورای وزیران گزارش «دیده بان حقوق بشر» را که خلیلی، سیاف و ربانی را متهم به نقض حقوق بشر و داشتن زندان‌های شخصی می‌کرد به شدت رد کرده و سخنگوی آن اظهار داشت که سه تن مذکور بیشترین سهم را در تامین امنیت و اعاده دموکراسی انجام داده اند. (رادیو آزادی، ۹ اکتوبر ۲۰۰۶)  
 
۴‌ـ آقای سپنتا در مصاحبه دیگری با تلویزیون طلوع می‌فرماید: «چاپلوسی و بوت پاکی یک نوع فرهنگ شده. من چون به چنین چیزی نخواستم عادت بکنم...»  
 
اما در همین مصاحبه می‌افزاید:  
 
«با درنظرداشت کوه انبوهی از مشکلات که پیش روی جناب داکتر عبداله بود به نظر من ایشان گام‌های بسیار بزرگ برداشتند. این را من در سخنرانی خود در شورا هم عرض کردم و بسیار صمیمانه و صادقانه. وقتی که جناب داکتر عبداله در وزارت خارجه آمد واقعاً ما در آن وقت وزارت خارجه نداشتیم... به نظر من کار جناب داکتر عبداله کار بسیار بزرگ بود... من فکر می‌کنم که وزیر خارجه‌ بعدی و وزیرهای خارجه بعدی اینها را تکمیل کنند... در یک کلام جناب داکتر عبداله یک شخصیت موفق بود و هرکسی که به وزارت خارجه می‌خواهد صمیمانه و صادقانه کار بکند باید بنایی که تا حال ایشان ایجاد کرده اند بر روی آن بنا کارهای نو را ایجاد کنند.»  
 
و مردم ما به این گونه ستایش از یک خاین دژخیم، «بوت پاکی» نه بلکه فضله پاکی می‌گویند که جزء لایتجزای «فرهنگ» هر روشنفکر مرتد و قلب ماهیت داده شده است.  
 
۵‌ـ «خواهر! اشک‌هایی در گلویم و آتشی است در چشمهایم من آزادم همه کسانی که مردند همه کسانی که خواهند مرد روزی مرا در آغوش بگیرند و از من سلاحی ساخته خواهد شد.»  
 
۶‌ـ پس از این قسمت توضیح زیر در سایت آمده است:  
 
شماری از خوانندگان که قسمت اول این نوشته را در سایت «راوا» دیده بودند به ما نوشتند که بیشتر از این بحث بر سر شخصی که در اوج وقاحت به دفاع از جلادان جهادی برمی‌خیزد لزومی ندارد.  
 
ولی این دوستان باید در نظر بگیرند که کشور ما کشوریست که از آن شترگاو پلنگانی به نام طالبان و «ائتلاف شمال» که در قساوت و بی‌ناموسی کم نظیر اند، سربلند می‌کنند و تعداد جمعیت بیسواد و عقب نگهداشته شده‌ی آن در کره زمین مانند ندارد. به همین علت بی‌جهت نیست که امروز پلیدترین «فرهنگیان» و «سیاستمداران» خادی‌ـ‌جهادی در عرصه فرهنگی و سیاسی وطن ترکتازی می‌کنند. در شرایطی این گونه غمناک و امید سوز، قیافه‌گیری‌ها و حرف‌های آدمی مثل سپنتا می‌توانند اغتشاش فکری بیافرینند.  
 
ما به سیاف، ربانی، خلیلی، دوستم و چاکران شان در «پیام مجاهد»، «سرنوشت»، «پیمان ملی»، «آریایی»، «خراسان» وغیره خیلی نمی‌پردازیم زیرا آنان در کلاه خود پر خونینی دارند که از دور پیداست. اما سپنتا‌ها، رهنوردزریاب‌ها، اکرم عثمان‌ها، سمیع حامد‌ها، کاظم کاظمی‌ها از نکتایی و بی‌ریشی و بی‌پکولی شان گرفته تا شیوه صحبت و ژست گرفتن‌های فیلسوفانه و «متفکرانه»‌ی شان، می‌توانند اغواگر باشند. دیدن و درک رگ خیانت و جنایت و شناعت در حرف‌های خلیلی یا سیاف یا ربانی یا دوستم مشکل نیست اما این بد رگی در نوشته‌ها و صحبت‌های نویسندگان و شاعران و روزنامه‌نگاران وابسته به آنان در لفافه «مدرن»، «دموکراتیک»، «شاعرانه» و حتی استفاده از نام و کار ادیبان مبارز مستور اند که طبیعتاً خطرناکتر است و افشا طلب.  
 
۷‌ـ اکبر اکبر به اصطلاح وزیر مهاجرین و عودت‌کنندگان موجود بی‌شاخ و دمی است که گفته بود: «در عمرم فقط یکبار پتلون پوشیده‌ام که دعا می‌کنم ایزد متعال همان را ببخشد.» (نقل به معنا)  
 
۸‌ـ هربرت مارکوزه اگرچه مارتین هایدگر را به عنوان بزرگترین فیلسوف و آموزگار می‌شناخت ولی در ارتباط با الفت هایدگر با نازیزم به همکاری با وی خاتمه بخشیده و از او کاملاً برید. والتربنیامین از دیگر برجستگان مکتب فرانکفورت حین فرار از سلطه‌ی نازی‌ها، در مرز فرانسه دستگیر شد. اما برای آنکه به گشتاپو تحویل داده نشود خودکشی کرد. لیکن عارضه‌ی بی‌درمان ارتداد و خادی‌ـ‌جهادی‌گری به سپنتا و نظایرش آن توان و بی‌غیرتی را بخشیده که تا آخر عمر بتوانند با گشتاپوی جهادی بسازند و خوش باشند.  
 
۹‌ـ اعظم دادفر گلیم‌جمع گفت که پوهنتون باید جای درس خواندن باشد و نه سیاست و او نمی‌خواهد سال‌های تحصیل خودش در پوهنتون (که پر از جنب و جوش سیاسی بود) تکرار شود.  
 
۱۰‌ـ «شاه فرد کابینه» لقبی است از سوی هفته نامه «اقتدار ملی» مربوط جنایت‌سالار مصطفی کاظمی به رنگین سپنتا.  
 
۱۱‌ـ در همهمه‌ی نفرت انگیز سلب اعتماد، به اصطلاح نهادهای جامعه مدنی به شمول تعدادی اینجیوها در صف حمایت از آقای سپنتا ایستادند. اینها که در ارتباط با کشتار بی‌رحمانه مردم بی‌گناه توسط نیروهای امریکایی و هولناکترین جنایت‌ها، خیانت‌ها و فساد قصابان «ائتلاف شمال» و «منشور مصالحه ملی» و ایجاد «جبهه ملی» آنان، و تعلیق ملالی جویا یابووار ساکت و بی‌تفاوت مانده و صدایی نمی‌کشند، از لگد خوردن سپنتا از متکاهایش، به جوش می‌آیند و اعلامیه می‌دهند و شاید هم تظاهرات کنند. این، ماهیت وابسته، ضد ملی و مشکوک «جامعه‌های مدنی» در کشوری اشغال شده و در پنجه‌ی سگان بنیادگرای اشغالگران را آفتابی می‌نماید.  
 
۱۲‌ـ فاروق فارانی نیز به هواداری از سپنتا می‌نویسد: «١۴١ رای ولسی جرگه بر ضد سپنتا برای وی مایه افتخار است. تصور کنید که اگر خدای ناکرده این ١۴١ رای به دفاع از او از طرف پارلمان و جبهه جاسوسان، جنایتکاران و جلادان داده می‌شد آنهم در زمانیکه در پشت قضایا سازمان‌های جاسوسی بیگانه قرار گرفته بودند برای سپنتا و هر رهرو دموکراسی دیگر مجال برای سر بلند کردن در برابر تاریخ و نسل آینده نمی‌ماند.»  
 
اما بیچاره شاعر شوریده خیال و کمی گیج ما از یاد برده که سپنتا با ۱۵۰ رای موافق خاینان ولسی جرگه بود که به کابینه رفت. پس شاعر محترم، بدون غل و غش و بسیار ساده بنابر گفته منطقی و کاملاً درست خودت، بیش از یکسال است که متاسفانه «خدا کرد» و برای آقای «دکتر» سپنتایت «دیگر مجال برای سربلند کردن در برابر تاریخ و نسل آینده (و با اجازه تان نسل حاضر)» نمانده است. کاش پیش از این همه افتضاحات «دکتر»، گوشک او را کش می‌کردی و شیرفهمش می‌ساختی که به خاطر چهار روز وزیر بودن  
اینهمه روسیاهی و دنائت را برای خود و مویدانش نخرد.  
 
 
Back to top
 
 


افغانستان زادگاه نسل مغرور آریاست.
افغانستان لانه عقابان و بیشه شیران است.
تا که جهان است زنده افغانستان است.
Email   IP Logged
Zanburak Shah Kabuli
Executive Member
*****


افغانستان
بیشه شیران
است.

Posts: 32465
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #7 - Dec 26th, 2007, 7:45pm
 

 
محمود  
 
 
 
دردنامه‌ی عبیر «سیاهسنگ» را سفید‌روی نمی‌تواند  
در برابر چشمانم دهها ‌و‌ صدها «عبیر» افغانستانم از ۲۵ سال به اینسو همچون پرده‌ی سینما جان گرفتند  
 
 
 
ملالی جویا این یگانه خروش خشم و دادخواهی مردم خموش ما در برنامه‌ای تقریباً دو ساعته‌ی تلویزیون آریانا افغانستان، از جمله گفته است: «صبوراله سیاهسنگ جرئت حرف زدن درباره حوادث جامعه خودش را ندارد و برای زنان عراقی می‌نویسد تا دل سیاف را خوش سازد.»  
 
چه عبارت عمیق، پر معنا و جامعی!  
 
ولی آقای سیاهسنگ در پاسخ او مطلبی در هفت قلم در سایت «آسمایی» انتشار داده است.  
 
من می‌کوشم تنها به دو سه شماره از هفت شماره حرف‌های سیاهسنگ بپردازم:  
 
قبل از همه خوب است به یاد سیاهسنگ بدهم که برای من هم نوشته «مرز گور و گنگا» جذاب بود و به اندازه احساسات و رنج کشیدن خودم از میهن غرق آفت و بلای بی‌پایان ما، دلم به سختی فشرده شد اما صرفاً به خاطر شهادت فرشته‌ای چون «عبیر» (۱) نه بلکه بیشتر به خاطر آنکه همان دم در برابر چشمانم دهها و صدها «عبیر» افغانستانم از ۲۵ سال به اینسو همچون پرده‌ی سینما جان گرفتند که قلم هیچ یک از شاعران و نویسندگان ما برای شان لحظه‌ای هم به طور موثر یا حتی خنثی و ناموثر و در حد پسند صبغت‌اله مجددی‌‌ها نچرخید و نه خواهد چرخید. حرف‌های ملالی جویا درباره سیاهسنگ حرف من، ‌حرف دل اکثریت مردم است، ادعانامه‌ای تکاندهنده علیه کلیه شاعران و نویسندگان وطنی است که هنوز هم راه شان را از خاینان و جانیان پرچمی و خلقی و جهادی جدا نساخته و با گریز از فجایع جاری در کشور، با تقلید بوزینه‌وار از نویسندگان ارتجاعی ایران، مشق «پست مدرنیزم» می‌کنند.  
 
«ملالی جویا خواهد دانست که من (سیاهسنگ) کلیت ادبیات و کلیت ژورنالیزم نیستم و اگر همین اکنون تا پایان زندگی، در برابر همه رویدادهای جهان یکسره خاموشی پیشه کنم، نه هفت لایه آسمان به زمین خواهد افتاد و نه در سرنوشت زادگاهم به اندازه سر سوزن دگرگونی خواهد شد.»  
 
نه ملالی جویا و نه هیچ کس دیگر شما را «کلیت ادبیات و کلیت ژورنالیزم» نگفته و نخواهد گفت.  
 
هیچگاه در تاریخ قرار بر این نبوده که شاعر یا نویسنده‌ای از آن دو «کلیت» برخوردار باشد تا با حربه قلمش به جنگ بی‌‌عدالتی‌‌ها و ناپاکی‌‌ها و سیاهی‌‌ها رود. برعکس، اغلب شاعران و نویسندگان که به بزرگی و نام‌آوری دست یافته اند نه به علت «کلیت» بودن و اشراف شان در حیطه ادب و هنر بلکه به علت هم رزمی و همراهی شان با حرکت آزادیخواهانه و پیشروانه‌ی توده‌ها بوده است.  
 
عشقی، فرخی یزدی، خسرو گلسرخی، سعید سلطانپور، محمد مختاری، جعفر پوینده، داود سرمد، انیس آزاد، عبدالاله رستاخیز، حیدر لهیب و حتی شاملوی نابغه، هیچ کدام «کلیت‌ادبیات» نبودند ولی برای مردم گرامی‌‌ترین و معتبرترین و والاترین چهره‌ها هستند چرا که هرگز با دشمن مردم نساختند و کار و قلم شان گلوله‌هایی حساب شده بودند که قلب دشمن را نشانه می‌گرفتند. شاید بتوان به همه‌‌ی اینان و امثال شان نسبت «کلیت» را داد، «کلیت»ی حاصل از انقلابی بودن شعر و نوشته شان و نه صرفاً فخامت ادبی آنها. به قول گارسیا لورکا هیچ شاعر واقعی غیر انقلابی یافت نمی‌شود، آنان شاعران واقعی بودند.  
 
آقای سیاهسنگ شما به خود و مجموعه شاعران و نویسندگان افغانی مشهور اطراف تان نظر بیافکنید. فراوان انواع ادبی پدید آورده اید، از لحاظ آگاهی از به اصطلاح فنون ادبی و ادبیات و هنر جهان نیز کافی آگاهی دارید. اما از آنجایی که باز به قول لورکا که شاعر باید با مردم خنده و گریه کند، نه نشاط مردم را دریافته اید و نه کارد و مشخصاً کارد باند «ائتلاف شمال» و همدستان پرچمی و خلقی آن را دیده اید که تا استخوان مردم فرو رفته یا اگر دیده اید حس کرخت شده‌ی تان نگذاشته که مصمم و دگرگون گردید و در نتیجه آثاری خنجرگون بیآفرینید. ازینرو هیچ کدام تان از وجهه‌ی ملی برخوردار نیستید و شعرها و نثرهای تان عمدتاً در همان حلقه‌‌ی کوچک خود تان یا این و آن شاعر و نویسنده‌ی ایرانی وامانده و پسمانده‌ و رژیمی، در گردش افتاده و گرم تان می‌سازد و در مدتی کوتاه از یادها می‌روند.  
 
برعکس آن شاعران و نویسندگان ایران، زندگی هیچ کدام شما «شاهکار اصلی» شما نبود و نیست تا فرآورده‌ ادبی تان هم ماندگار شود چونان صمدبهرنگی و گلسرخی و سلطانپور و دیگران. آن شاعران و نویسندگان ایران از قماشی بودند که به تعبیر لورکا گلدان خوشبوی خود را به زمین گذارده و مستقیماً خود را به توفان آزادیخواهانه‌ی مردم سپردند. ولی شما و دوستان تان را می‌بینیم که جز خنثی‌گویی و خنثی‌نویسی، جز تقدیم عریضه مسلمانی به جنایتکاران جهادی، جز بیشرمانه‌ترین دفاع از رژیم ایران، جز به کثیف‌ترین سازشکاری و محافظه‌کاری‌ها تن دادن و تبلیغ آن زیر نام «کمک به وحدت ملی»، وظیفه‌ای برای خود نمی‌شناسید. (۲)  
 
مگر شما و جمیع اعضای «انجمن ادبی نویسندگان» نبودید که با پیش انداختن قهار عاصی از فتوای خمینی برای ترور سلمان رشدی جانبداری کردید؟ این داغ سیاهی است که گویی قصد دارید تا آخر عمر آن را از پیشانی تان پاک ننمایید. آیا چپ و راست رقصیدن رسمی کاظم کاظمی، ابوطالب مظفری، حسین محمدی، یعقوبی و سایر شاعران و نویسندگان به دهل رژیم ایران و رسماً اجیر بودن شان به رژیم و شعر سرایی شان برای خمینی را مایه خجلت و رسوایی عظیم خود نمی‌‌شمارید؟ از این آیاها بی‌حساب وجود دارند که آوردن بخشی از آنها هم دهها صفحه خواهد طلبید. ولی در این میان یکی از حقایق را که پیراهن و تنبان همگی شما و یاران را دریده و درخت بی‌ننگی روییده در پشت تان را ظاهر می‌سازد و آن را با هیچ چال و شگرد ادبی یا غیر ادبی نمیتوان انکار کرد، وجود محترم الحاج جنرال حسین فخری عضو رهبری ریاست محترم خاد در جرگه شماست که با وصف وظایف عدیده‌اش از پشت میز خادش، برای زن و مرد و خرد و کلان «انجمن ادبی» از سردار واصف گرفته تا سردار «دکتر» سمیع حامد و سردار رزاق مامون و سایر سرداران و «دکتر»ها، «نقد» نوشته و چه «نقد»هایی. (۳) دوستی گفت که کاش فاروق فارانی که هنوز کاملاً به رنگ  
 
انجمنی‌های خادی‌ـ‌‌جهادی درنیامده است، بعضی از دوستان جاناجانی‌اش مانند سیاهسنگ را قسم و قرآن بدهد که دست کم از تماس با الحاج خادی حذر کند چون لبریز از تعفن غیر قابل تحمل است که نه گذشته «ساما»یی به دادش خواهد رسید و نه «در مرز گور و گنگا» و نه حتی جایزه ادبی نوبل را اگر بخیر نصیب شود.  
 
 
 



 
آقای سیاهسنگ و کلیه شاعران و نویسندگان انجمنی، قلم تان شکسته و شرم و ننگ تان باد که از دیدن این قربانیان تکان نمی‌خورید و با گریز به «پست مدرنیزم» بازی و ایرانیزه کردن‌ها به سگ رام جنایتکاران بدل شده‌اید.  
بلی آقای سیاهسنگ، تا وقتی که یک شاعر یا نویسنده مرز بین خود و دستگاه‌های جاسوسی بومی و بیگانه و رژیم پوشالی بومی و رژیم‌های فاشیستی و مزدور را روشن نکرده باشد به پشیزی نمی‌‌ارزد هرچند هم به فرض «کلیت» ادبیات و ژورنالیزم ناب معرفی شود
.  
 
شما اگر «تا پایان زندگی در برابر همه رویداد‌های جهان یکسره خاموشی پیشه» کنید مختارید و ممکن است ولی در آن صورت اجازه بدهید بلافاصله به عنوان شاعر و نویسنده و مترجمی خنثی و در آخرین تحلیل در خدمت کمپ قاتلان و بی‌‌ناموسان جهادی به حساب روید که قهرمان مرده‌ی‌ تان احمد شاه خان مسعود می‌باشد و قهرمان زنده‌ی تان استاد برهان‌الدین ربانی رئیس «جبهه ملی» و یا خوشخانه‌ای معروف لطیف پدرام فیلسوف معاصر و کاندید ریاست جمهوری تان؛ در آن صورت پس چه جای گله و گذاری از ملالی جویا که شما را «بزدل» و «خوش کن دل سیاف» و «اشکریز دروغین» و... می‌‌نامد؟  
 
نه، شما علی‌الرغم ظاهر «فروتنانه»‌ی این که گویا نشستن و برخاستن تان از سر سیلاب رویداد‌های جهان و حتی افغانستان به اندازه پشه‌ای تاثیر‌ نخواهد داشت، نوشته‌های خود را «فی سبیل الله» و بدون هدف و انگیزه‌ای اجتماعی تولید نکرده اید. منتها نمی‌‌دانید یا نمی‌خواهید بدانید که اگر گیریم گذشته‌ها را گاو خورده باشد، در حال حاضر چه و چگونه و برای کی باید بنویسید. و چون به این مسایل سه‌گانه برخورد شما و شرکا انقلابی وحتی غیر ارتجاعی نبوده است، اینست که فاروق فارانی هم به فوران ناگهانی احساسات گرفتار شده و به گمراهی می‌رود وقتی «در مرز گور وگنگا» را «یکی از ده نوشته خوب ما در یک قرن اخیر» ارزیابی می‌کند. (۴)  
 
ستایش‌هایی از این نوع از طرف شخصیت با اعتبار نسبی فاروق فارانی موجب می‌شود فاصله شعر ونثر شما از گلوله شدن بر قلب مغولان هار جهادی و ولی‌نعمتان خارجی شان بیشتر و بیشتر گردد.  
 
با این گلوله نشدن، کارهای تان از «هفت لایه آسمان به زمین» نیفتاده اما در سرنوشت زادگاه نگونبخت تان به «اندازه سر سوزن» نه که به اندازه سر گلوله اثر داشته است. شما سپاهیان فرهنگ حاکم رژیم‌های آدمکش پوشالی و جهادی بوده اید و اکنون آثار این تباهی امید‌خور و جانسوز به آسانی محسوس و قابل رویت اند: اکثریت شاعران و نویسندگان و محققان و فرهنگیان به طور کلی نان و آب آن رژیم‌های خاین را خورده اند یا مستقیماً سگ دسترخوان جنایت‌پیشگان جهادی شده اند یا در جرگه‌ی پرچمیان و خلقیان می‌خرامند یا اینکه با شعار «ما شاعر و نویسنده‌ایم، نه آدم‌های سیاسی!» در نهایت نقش موذیانه‌تر و خطرناک‌تر از دو گروه اول در خیانت به فرهنگ مستقل و مردمی و رهایی‌بخش و انقلابی ایفا می‌کنند.  
 
فرض کنید چنین نمی‌بود و اغلب قلمبدستان به جبهه مقاومت ضد میهنفرشان پرچمی و خلقی و جهادی می‌پیوستند، امروز کجا آنقدر وقاحت‌ها و بدمعاشی‌های سیاف و قانونی و ربانی و گلابزوی و علومی و باندهای شان را شاهد می‌بودیم چرا که اگر یکی می‌گفتند ده تا می‌خوردند؟؛ امروز کجا دفاع از ملالی جویا این قدر محدود می‌ماند چرا که هر فرهنگی وطنخواه دفاع از او را دفاع از حقیقت و عدالت و آرمان مردم ما می‌پنداشت؟؛ امروز کجا می‌دیدیم که روشنفکران باندهای تبهکار به مرگ سگ و خر نشریات چاپی و برقی داشته و کرم شان مغز مردم و بالاخص جوانان ما را خورده و آنان را در منگنه‌ی جهل و جنایت خود ببندند؟ امروز کجا ممکن بود رهنورد زریاب‌ها، کاظم کاظمی‌ها، لطیف ناظمی‌ها، رزاق مامون‌ها، پرتونادری‌ها، سمیع حامد‌ها و غیره وغیره علناً به دلالی برای بسط و تحکیم نفوذ رژیم جنایت‌پیشه‌ی ایران در کشور مشغول باشند، چرا که خود را با هجوم یکپارچه و نابود کننده‌ی فرهنگیان میهنپرست و مترقی مواجه دیده و دکه‌ی بدکارگی شان را ناگزیر می‌بستند؟ امروز کجا رزاق مامون‌ها و حامد نوری‌ها جرئت می‌داشتند در ایران محمد خاتمی را که در تمامی جنایتکاری‌های «ولایت فقیه» دست دارد، «دوست بزرگ مردم افغانستان» که «گام‌های مثبتی در زمینه سازندگی افغانستان برداشته» بخوانند چرا که از سوی جامعه ادیبان آزدایخواه ما با خون سلطانپورها و داود سرمدها در رگ‌های شان، تف و نفرین می‌شدند و اصلاً اجازه نمی‌یافتند با آن شخصیت ضعیف و مشکوک شان به کشوری بروند که بعد در برابر یکی از سر دژخیمانش از فرط وجد و خود کم‌بینی به نجاست‌خوری او تنزل کنند؟ البته هر دو می‌توانستند از طرف خود و نه به نمایندگی از مردم افغانستان خود را پیش پای آقای خاتمی ذبح کنند. وقتی اسماعیل خویی برای آدمی با بدنامی لطیف پدرام شعر می‌سرود کجا تا امروز لاجواب می‌ماند و به او گفته نمی‌شد که آقای خویی شرم کنید کم از کم از شعرهای تان برای سیاهکل و فرزندان کبیر مردم ایران، پویان، پاک نژاد، سلطانپور و دیگران شرم کنید و به دلال ربانی و مسعود و شاعری خوشخانه‌ای و از شکنجه‌گران خاد شعر نگویید؟؛ امروز کجا علی سپانلو، علی صالحی، پرویز خایفی، م.سحر چیمه و ازین قبیل که کارنامه شان را با سوگنامه سرایی برای قاتل مردم ما احمد شاه مسعود سخت لکه‌دار ساختند، آرام گذاشته می‌شدند تا رسماً از سقوط و بدی که کرده اند از مردم ما عذر نخواهند و نوحه‌های خود برای شاگرد افغانی خمینی را پس نگیرند؟ (۵) امروز کجا...  
 
بلی آقای سیاهسنگ چون شما و یاران خاموشی پیشه کردید و عده زیادی هم به اضافه خاموشی، راه جاسوسی را در پیش گرفتند، اینست که امروز به حق میدان را در تسخیر قلمداران خادی‌ـ‌جهادی می‌بینید و به حق و فاتحانه از ملالی جویا می‌پرسید:  
 
«آیا از میان این همه نویسنده، گزارشگر، پژوهشگر، وبلاگدار، سایتگردان، شاعر و هنرمند افغان، چه در میان کشور و چه در برونمرزها می‌تواند نام یک تن، تنها یک تن، را بر زبان آورد و بگوید: این یکی را می‌پذیرم!؟»  
 
نمی‌دانم ملالی جویا چه پاسخی خواهد داشت. ولی من می‌گویم: آقای سیاهسنگ نوش جانت. نوش جان خودت و یارانت داکتر زیار، اکرم عثمان، بیرنگ کوهدامنی، اسداله‌حبیب، نصری حقشناس، کاظم کاظمی، ابوطالب مظفری، بابا‌کوهی و دیگران. من اگر نام پنجاه نویسنده و هنرمند ضد میهنفروشان پرچمی و خلقی و جهادی را هم ذکر کنم، تو رو سیاه نمی‌شوی. در این مصاف‌طلبی برنده تویی زیرا که اکثریت با توست. طبیعی هم است وقتی از نظر سیاسی «جبهه ملی» و آن همه وزیر و سفیر و والی و قومندان و معین و رئیس را داشته باشید، جبهه فرهنگی هم بدون تردید از خودتان و در برگیرنده‌ی کلیه فرهنگیانی است که دهان به آخور «جبهه ملی» دارند. اگرچه خلقی‌ها و پرچمی‌ها زمانی که به قدرت سوار شدند گفتند: «این ماییم و انقلاب و دیگر همه ادعا ها و شعارها تمام شد.» و زمانی که جهادی‌ها بر امارت نشانده شدند به زبان سیافی گفتند: «ماییم و انقلاب اسلامی و کابل را با مردمش غربال می‌کنیم و انقلاب ما ابدیست». طلبه کرام که اصلاً به نافذ شدن «شریعت غرای محمدی» در افغانستان نه که در سراسر دنیا می‌اندیشیدند و امیرالمومنین را هم عرضه داشتند، پیش خود، پایان تاریخ را می‌دیدند. و «ائتلاف شمال» که بار ثانی برگرده مردم راه یافت می‌گوید: «این بار دیگر پایان دنیا خواهد بود ولی پایان سلطه‌ی ما نه مخصوصاً که یهودا‌هایی از جنس مصطفی ظاهرها را هم با خود داریم.»  
 
تو هم آقای سیاهسنگ با طرح سوال بالا، نشسته بر سر انگشت سیاف، قدریه یزدان پرست، ربانی، قانونی، مصطفی کاظمی، گلابزوی، علومی، فاروقی، فوزیه کوفی و سلام راکتی و با زبان آنان سخن می‌گویی که نمی‌گویم نگو. حق مسلمت است. زیرا قوی هستی، همه‌ی نویسندگان و شاعران و هنرمندان و پژوهشگران و... خادی و جهادی نامدار و کم نام را با خود داری و حتی کسانی نظیر فاروق فارانی مسکین را هم توانستـه‌ای نزدیکـتر از «حقیقت و عدالت» به خـود پیـوند زنی.  
 
به هر حال من باوصف باور استوار به تغییر و سرنگونی محتوم اورنگ و جنایت و خیانت و جنون جهادی و طالبی با حشم و خدم فرهنگی آنان، امروز به بازنده بودنم در چلنجت معترف بوده و با ذکر دو نکته آخری، ترا به دستگیر پنجشیری، نرشیر نگارگر، افسر رهبین، حفیظ‌اله منصور، ناصر طهوری و متاسفانه فاروق فارانی و... و همگی‌تان را به قضاوت بیرحم تاریخ می‌سپارم.  
 
«۶) دانستن این نکته که از ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۷ به "گناه" هواداری از سازمان آزادیبخش مردم افغانستان (ساما) زندانی شده بودم، و پس از برآمدن از زندان و بریدن از سازمان چقدر نوشته و ترجمه سیاسی دارم، به کار دیگران نخواهد آمد. ولی بد نیست ملالی جویا نگاهی به بایگانی اسناد بیست و هشت سال پیش "ساما" که من کوچکترین سپاهش بودم بیندازد. آنکه به نام مستعار "پلاتین" ‌در انتشارات آبیژ و غرجستان می‌نوشت، منم.»  
 
چقدر غم‌انگیز. آقای سیاهسنگ، اگر این راز را کماکان پنهان می‌داشتی بهتر که بار جرمت سنگین‌تر و زشت‌تر نمی‌شد. اکنون با توجه به این اشاره رویت را تیره‌تر و سرت را خمیده‌تر می‌یابم. چرا از سازمان آن دلاوران از سازمان مجید پر افتخار بریدی؟ بریدن در نفس خود زیاد عجیب نیست ولی می‌تواند نفرت‌انگیز و محکوم‌کننده و «نامردی» باشد که نه منحصر به بریدن از یک سازمان بلکه وداع با مبارزه به طور کلی باشد. اگر جناب تان بتوانید، به هزار کتاب هم «ساما» را زیر انتقاد گور کنید باز زرد رویی خود را به مثابه یک پشت کرده، یک رفیق نیمه راه و یک سازشکار پوشانیده نمی‌توانید. پشت‌کردگی و نیمه راهی را حتماً می‌پذیری اما سازشکاری را نه؟ سازشکار به خاطر آنکه درست همانند منتقد و شاعر و نویسنده چیره‌دست سرورآذرخش که خون برادران انقلابی‌اش را زیر پا کرد و امروز از مغازله‌ و تاج‌بخشی بی‌نهایت کثیف و باور نکردنی با حسین فخری، اکرم عثمان، اسداله حبیب، داکتر زیار، ظاهر طنین، عبداله شادان و سایر قاتلان برادارنش حظ می‌برد، تو نیز با اراذل فوق رابطه داشته و به جای آنکه عار بدانی کلاهت را به آسمان می‌اندازی که درباره شعر و داستانت چیزی بنویسند. می‌خواهم بگویم که آن غیرت عادی انسانی را هم در خود کشته‌ای که با یاد دوران زندانت کم از کم با خادیان فوق در آشتی نمی‌بودی و افشای آنان را وظیفه‌ات می‌انگاشتی؛ یعنی.از «ساما» بریدی اما کاش از مبارزه بر ضد میهنفروشان پرچمی و خلقی و جهادی هم استعفا نمی‌دادی.  
 
به نظر می‌رسد رو گرداندن از مبارزه با خیانت به یک سازمان که آدم زمانی به آن وابسته بوده تفاوتی دارد. تو آقای سیاهسنگ خاین به «ساما» هم شمرده می‌شوی زیرا چنانچه گفتیم با قاتلان مجید و قیوم رهبر و دهها شهید دیگر آن در «اقالیم» و «عوالم» ادبیات و هنر جور آمدی و طرح رفاقت افکندی، تسلیم ظاهر طنین‌ها، عبداله شادان‌ها، حسین فخری‌ها، اکرم عثمان‌ها، اسداله‌حبیب‌ها شدی و بلندتر از آنان چیغ «ما شاعر و نویسنده‌ایم، ما آدم‌های سیاسی نیستیم» را کشیدی. مگر آقای نعمت‌اله ترکانی در تکریم و تجلیل از خودت نمی‌نویسد که «صبور سیاست را نمی‌شناسد»؟ اما خیر است بگذار ترکانی‌ها هر روز این پودر پسندیده‌ی خود شان را به شما بتپانند، دم سیاستت از دور پیداست: سیاست مدارا با پست‌ترین دشمنان مردم در بستر فرهنگ و هنر، سیاست خیانت به «ساما» و هر سازمان و طرز تفکر انقلابی دیگر، سیاست دمسازی با ادبیات و هنر سرکاری ایران و دشمنی با ادبیات و هنر انقلابی و آزادیخواهانه ایران.  
 
عجب حالا که سال‌هاست از «ساما» بریده ای، دیگر اشاره به «بایگانی اسناد بیست و هشت سال پیش» دوران «سامایی» بودنت چه به درد می‌خورد؟ اگر سامایی می‌ماندی شاید می‌شد با توجه به آن کارنامه متاملانه‌تر تدقیق کرد که پس چه شد که به این روز فلاکت‌بار «سیاست نشناسی» افتاده‌ای. لیکن حال که برای شما جای «ساما» را «بی‌بی‌سی» و «صدای امریکا» و «جامعه مدنی» آقای پرتو نادری وغیره جامعه‌های مدنی ساخت «سی‌آی‌ای» و جای مجید و رهبر را عبداله شادان‌ها و حسین فخری‌ها و اکرم عثمان‌ها و ظاهر طنین‌ها گرفته، به رخ کشیدن شرمندوک آن بایگانی خاک خورده و غیر قابل دسترس و مطرود پری در کلاه تان نمی‌شود. راستی یادت هست که در مجله «راه» در محضر «سردار زمانه» با دریغ و ندامت گفته بودی که از فلان نوع نوشته‌های بی‌ارزش بسیار داشتی؟ آیا منظور همین «بایگانی ۲۸ سال پیش» روزهایی که «پلاتین» بودید نیست؟  
 
«۲) ملالی جویا جغرافیای جهان را پاره پاره بخش کرده و گفته: نوشتن از زنان عراقی، دل سیاف را خوش می‌سازد.  
 
هرچه می‌کوشم رشته "سیاف و عراق" را نمی‌یابم. راستی، نوشتن از مرگ تکاندهنده "عبیر" در روستای المحمودیه به دست پنج تفنگدار ارتش ایالات متحده امریکا چه پیوندی با خوشی عبدالرسول سیاف در پغمان یا پارلمان افغانستان دارد؟»  
 
نه. باورم نمی‌آید که اینقدر بطی الانتقال باشی آقای سیاهسنگ. پیوند بین نوشتن از «عبیر» و خوشی سیاف را نمی‌فهمی؟ درک این ارتباط بسیار ساده و سهل است.  
 
سیاف و سایر برادران و خواهران مستر «گرین» (۶) در «ائتلاف شمال» از شما و شرکای تان تا ابدالاباد راضی و خوش خواهند بود که از عراق و از هر گوشه‌ی دیگر دنیا و از هر خیانت و جنایت ترسناک دیگران بنویسید ولی بر جنایت‌های گذشته و امروز «ائتلاف شمال» و خاصه بر جنایت‌های خودش تمرکز ندهید. از عبیرها بنویسید اما از نعیمه‌ها، از آمنه‌ها، از معصومه‌ها، از یوسفک ۶ ساله و فریدونک ۷ ساله و صنوبرک ۱۱ ساله نه (۷). البته سیاف، خلیلی، قانونی، ربانی، ضیا مسعود، انوری وغیره مایل نیستند که از جنایت‌های برادران دینی شان در ایران، سودان، الجزایر، فلیپین و سایر مناطق بگویید، با این هم تا زمانی که پرده از جنایت‌پیشگی‌های مافیای خود شان برنگرفته ‌اید از تروریزم و رذالت آنان در امان خواهید بود چنانکه هستید.  
 
تنها و تنها اگر به فرض محال با لحن و مضمون و پیگیری و اراده‌ای چون ملالی جویا زبان و قلم تان را به گردش درآورید، آنگاه و فقط آنگاه این اجامر تشنه به خون، از شما خوش نخواهند بود و بر شما خشم خواهند گرفت. در غیر آن «برادران»ی هستید که به جای تفنگ و هرویین و دالر، قلم در دست داشته و شانه به شانه «ائتلاف شمال» در راه تحقق آرمان‌های «مسعود بزرگ» و استاد سیاف و استاد ربانی و استاد خلیلی جهاد می‌کنید!  
 
آقای سیاهسنگ از عبیر که نوشتی، فردا از دخترکی چهار ساله‌ی الجزایری بنویس که چگونه به دست «عرب‌های افغان» در برابر مادرش دو پاره شده و جمجمه پدرش را هم با چند گلوله پاشان می‌سازند. و پس فردا از تجاوزکاری‌های عساکر امریکایی در جاپان علیه دختران جوان جاپانی با آب و تاب بنویس، اما ننویس که نعیمه توسط کی‌ها و پشتگرمی کی‌ها مورد تجاوز قرار گرفت؛ جیحون به زور و در پناه کی خون حیدری را در یک لحظه‌ی بدخویی‌اش به زمین ریخت و رئیس پوهنتون وقت شریف فایض و حکومتیان خاین در حد کشته شدن یک گنجشک به مسئله اعتنا نکردند چونکه سر جنایت‌سالار فهیم بر آنان چشم کشیده بود؛ ننویس که سرنخ مافیای بچه دزدان در دست کدام جنایتکاران مشخص است؛ ننویس که فهیم و ظاهر اغبر و «جنرال» داود چه شبکه مخوفی را اداره می‌کنند؛ ننویس که عمر صمد‌ها، جاوید لودین‌ها، محراب‌الدین مستان‌ها، داود پنجشیری‌ها و سایر سفیران چگونه و بر اساس کدام روابط در مقام‌های فعلی جابه جا شده اند؛ ننویس که نادر نادری کیست و سیما سمر به زور کدام حزب به اینجا رسیده‌ است؛ ننویس که ولی مسعود و باندش در اروپا چه می‌کنند و سالانه چقدر سنگ‌های قیمتی و هرویین را قاچاق می‌کنند...  
 
شما اگر تا به حال عبیرهای افغانی را از خاطر نبرده بودید، اکنون سوگنامه عبیر عراقی را می‌شد کار صمیمانه، صادقانه، دلنشین و برخاسته از بینش مقدس و رزمنده‌ی نویسنده‌ای انگاشت که طبعاً محدود ماندن فقط به نعیمه‌ها و فریدون‌ها و ندیدن عبیر و عبیرها را عار قلم و شخصیتش می‌شمارد. در آن صورت شما و آفریده‌های تان چه منزلت والایی که نمی‌داشتند. اما بدون نوشتن از تبهکاری‌های «ائتلاف شمال»، پرداختن به عبیرها در واقع کوچه بدل کردن از آن خاینان مسلط و اکت کاذب و مسخره‌ی «انترناسیونالیستی» یا «جهان وطنی» است.  
 
اوه، همین الان شنیدم که برادران و خواهران مستر گرین‌ها در پارلمان ملالی جویا را از ولسی جرگه اخراج و به محکمه سوق داده اند. پس همان طوری که تا به حال قسمت را نشکسته به دفاع از جویا چیزی ننوشته‌ای و او را دختر نخوانده‌ای، کوشش کن که او را اصلاً از کله‌ات بکشی چرا که موضوع جدی شده.  
 
صبوراله خان، جلو افرازات «حقیقت و عدالت»‌ات را بگیر و در دفاع از جویا صفحه‌ای سیاه ننما ولو به سبک بسیار شیک و «پست مدرنیستی» که نه خودت بفهمی چه گفتی و نه دیگران زیرا مبادا تروریست‌های سیاف، قانونی و خلیلی همانجا پشتت بیایند. خپت را بزن مثل تمام نامردان و نازنان انجمنی، مثل اکرم عثمان، سپوژمی زریاب، پرتو نادری، خالد نویسا، واصف، سمیع حامد، حمیرا نگهت، ظاهر طنین، لطیف ناظمی و... صدایت را به دفاع از جویا نکش که در غیر آن در همان کانادا...  
 
حرف مفت زدن در وطن متلاشی ما آسان است. اما شک ندارم که انتقام‌گیران عبیرک در عراق به نویسنده «در مرز گور و گنگا» خواهند گفت: «کسی که از شهدای خودش از عبیرهای خودش، از میناهای خودش و از سازمان جنگجوی خودش روی برتافت و با خاینان به مردم و میهنش ساخت، مجاز نیست بیرق عبیر را در دستان "شکننده‌تر از ابتذال" خودش تکان دهد.»  
 
جمعه، ۱ جون ۲۰۰۷  
 
 
 
 
 
 
یادداشت ها:  
 
۱ـ عبیر دخترک ۱۴ ساله‌ی عراقی که توسط پنج عسکر پرپر شد و بعد گلوله باران گردید.  
 
۲ـ اگر به مثال‌ها ضرورت داشته باشید فراوان اند اما فکر می‌کنم ذکر ماجرای «سرود ملی»‌ بسنده است. آقای عبدالباری جهانی را ببینید که شعرهای زیبایی به پشتو می‌سراید ولی متاسفانه فاقد آن آگاهی و مناعت است که به هیچ وجه حاضر نشود برای دلخوشی دولت جنایتکاران در شعرش آذان سر داده و سرود ملی سخت ارتجاعی و ضد ملی و بنیادگرا پسند را ارائه نماید. و موسیقی‌دان برجسته‌ای مثل ببرک وسا را ببینید که چگونه به راحتی می‌پذیرد برای شعری ارتجاعی مصوبه سیاف و ربانی و شرکا آهنگ بسازد. و بالاخره رهنورد زریاب (از اعضای کمسیون انتخاب شعر سرود ملی) را به یاد بیاورید که با چه معصومیت و سادگی کودکانه‌ای در مصاحبه‌ای تلویزیونی اظهار می‌دارد که «ما غافلگیر شده و در برابر یک کار انجام شده قرار گرفتیم»! (نقل به معنا) او اگر فرصت‌طلب و بی‌شهامت و فاقد احساس مسئولیت نباشد چرا کاذب و ساختگی بودن «کمسیون» را افشا ننمود؟ به دفاع از آبروی به بازی گرفته خودش هم که بود چرا از هر طریق ممکن از روشنفکران و مردم نخواست که به مضحکه ضد ملی «کمسیون سرود ملی» اعتراض نمایند؟ و هزار چرای دیگر. درینجا من کاملاً با «پیام زن» (راوا) موافقم که از کسی که به لقب «کارمند شایسته فرهنگ» دولت مزدور نجیب بنازد،‌ چگونه انتظار است که یکباره در برابر ارتجاع جهادی قدعلم کند. شغل ناشریف کنونی او ـ‌خدمت به رژیم ایرانی از طریق ایرانی کردن تلویزیون طلوع به خودی خود ماسکش را می‌درد. او در دفاع از رژیم ایران تا حدی پیش می‌رود که با زبانی کوچگی و جلف، مردم پاکستان را «دال‌خوران» و کشور شان را «چرکستان» می‌نامد اما مقابل جمهوری اسلامی خونبار ایران به مناسبت اخراج فاشیستی هزاران هموطن درمانده‌ و بی‌پناهش سکوتی نموده که فقط از یک سرسپرده خاین متصور است و بس.  
 
۳ـ زمانی به «پیام زن» که دزدی‌های افسر خادی را برملا ساخته بود نوشتم که بالاتر از سیاهی چه رنگی خواهد بود. زمانی که فساد و شرفباختگی یک فرد تا سرحد رهبر ماشین جنایت خاد خلقی و پرچمی و جهادی برسد دیگر چه اهمیتی دارد که بیمایه و دزد باشد یا نباشد. به نظر من اگر جنرال حسین خان استعداد تمام اعضای محترم «انجمن ادبی» به شمول شما آقای سیاهسنگ را یکجا در خود جمع داشته باشد از خون بوی بودن و جذامی بودن او ذره‌ای نمی‌کاهد.  
 
۴ـ معلوم نیست که نوشته سیاهسنگ، فاروق فارانی را که چشمش آنقدر شهید و شکنجه و شناعت و فضاحت پرچمی و خلقی و جهادی را دیده و هیچ کدام روی کاغذ آورده نشده، چرا چنان «شوریده» و «جذباتی» ساخته و به آن ارزیابی بسیار شتابزده کشانده است. برخورد‌های او به تربیت و سمت‌دهی نزدیکترین دوستانش از جمله سیاهسنگ شاید بتوانند بر آنان اثر گذار باشد چرا که نجابت سیاسی و ادبی فاروق فارانی نسبت به کلیه اهالی «انجمن نویسندگان» به شمول سیاهسنگ یک گردن بالاست. فارانی در همین ستایشنامه کوتاهش از «در مرز گور و گنگا» به مراتب آگاه کننده‌تر و کوبنده‌تر از سیاهسنگ نام جنایتکاران مختلف را گرفته است کاری که سیاهسنگ در هیچ نوشته‌اش این «خطر» را نکرده است. فارانی می‌نویسد «چه جهان بویناکی است و بویناکتر از آن فضای فرهنگی کشور که از آن آوای وحوش بالاست»، و این از جمله‌های «ممنوعه» برای سیاهسنگ و یاران است. آنان این فضا را از آن خود و عزیز خود و در حیطه خود می‌دانند و به قدر توان در آن به جولان اند و طبیعتاً از آن «آوای وحوش» نه بلکه آوای همدلان پرچمی، خادی، خنثی‌نویس و جهادی را بالا می‌بییند. اما ضمناً فاروق فارانی می‌گوید «او (سیاهسنگ) سکوت نکرده و مثل قلمچی‌های (جنایتکاران جهادی) پشت سیاف، ربانی، قانونی وغیره نمی‌رود.» درد همین جاست. او اگر رسماً پشت آن جلادان روان نیست، در برابر آنان ایستاده هم نیست.  
 
سیاهسنگ همان قدر پشت جلادان راه نمی‌رود که اکرم عثمان، سمیع حامد، بیرنگ کوهدامنی، رهنورد، اسداله حبیب، لطیف ناظمی و... در حالی که رسالت یک شاعر شریف و با وجدان رویارویی با آن وحوش است. هنوز هم پای هیچ نوشته و شعر سیاهسنگ و شرکا به پای شعر و نوشته‌های فاروق‌فارانی نمی‌رسد. اگر فارانی به آگاهی، تعهد و پرنسیپ خود صادق است پس باید سیاهسنگ وغیره را با همان معیارها بسنجد. از فاروق فارانی میتوان پرسید: تو خود تا به حال چندین شعر و مقاله درباره ملالی جویا داری. چرا سیاهسنگ و شرکا به او بی‌اعتنا مانده اند؟ چرا آنان دفاع از ملالی جویا که یکه و تنها و بیهراس، اوباشان جهادی و پرچمی و خلقی و گلبدینی و طالبی را به نام اصلی شان ـ‌خاینان جلاد‌ـ یاد کرده و با پذیرش هر ریسکی در داخل و خارج به افشای آنان می‌پردازد، برنخاسته اند؟ اگر این سکوت و تیر آوردن ننگین ناشی از جبن و همراهی با جنایت‌سالاران نیست پس چیست؟ چرا سیاهسنگ ملالی جویا را هم مثل عبیر عراقی، دختر خود نمی‌خواند؟ آیا عدم دفاع از ملالی جویا، این ادعایت را که «سیاهسنگ پیوند بدون وقفه و گسست با حقیقت و عدالت دارد»، دروغ و تعارفی نامناسب و بی‌ربط ثابت نمی‌سازد؟ مثال خیلی زیاد است فاروق جان و تو با کمی تامل آنها را در خلوتت حساب می‌توانی بناً تنها به یکی که پیش چشم همه‌ی ماست اشاره می‌نمایم. دوست «همیشه در پیوند با حقیقت و عدالت»ات ستایشنامه‌ی غلاظی برای پرتو نادری نوشته و این آقا پرتو همانست که در جایی شیفته‌وار فقط از یک روی امریکا سخن گفته، امریکای مهربان، بزرگوار، انساندوست، زیبا، پر عطوفت، صلح و سعادت‌خواه و خلاصه امریکای هر چیز خوب و ارجمند. اما شاعر کور وجدان از روی دیگر امریکا، امریکای «سی‌آی‌ای»، امریکای متجاوز به عراق، امریکای واژگون کننده دولت‌های مردمی و دموکراتیک در دنیا، امریکای حامی خونبارترین رژیم‌ها،‌ امریکایی که پلیدترین نیروها و عناصر را در افغانستان به انتقام از شوروی آفرید و به قدرت رسانید و بعد طالبان را به میدان فرستاد و سپس بار دیگر خاینان تبهکار «ائتلاف شمال» را سردست گرفت، کلمه‌ای حرف نمی‌زند. «پیوند بی‌وقفه با حقیقت و عدالت» آقای سیاهسنگ پشت کلاهش می‌رود که به پرتو نادری بفهماند حداقل از داستان عبیر خجالت بکش و اشاره‌ای هم به نیمه‌ی تاریک امریکا بکن. آیا اینها نشان نمی‌دهد که «پیوند بی‌وقفه و گسست سیاهسنگ» با «حقیقت و عدالت» در اغلب زمینه‌ها، پاره شده است، فاروق جان؟  
 
۵ـ و شاعران و نویسندگان انجمنی ما آنقدر زبون و ذلیل اند که حاضر اند به مادر خود دشنام دهند ولی به آن شاعران ایرانی نگویند که مرداری تان ارزانی خود تان.  
 
۶ـ گرین نام یکی از پنج عسکر امریکایی که حینیکه چهار همدستش به عبیر تجاوز می‌کردند، او در اتاق دیگر پدر، مادر و خواهر کوچک عبیر را کشت و سپس خود سراغ عبیر آمده و با اتمام کامجویی، گلوله‌های باقیمانده را بر او خالی کرد. و در آخر همراه چهار نفر خانه و همه اجساد را به آتش کشید.  
 
۷ـ دو نوباوه در اپریل ۲۰۰۶ به دستور پیرم‌قل جانی توسط اراذل تفنگدارش اختطاف و پسانتر کشته شدند. صنوبر ۱۱ ساله و یتیم اول به وسیله ولسوال جهادی در نوامبر ۲۰۰۶ در کندز مورد تجاوز قرار گرفت و بعد با یک سگ مبادله شد.  
Back to top
 
 


افغانستان زادگاه نسل مغرور آریاست.
افغانستان لانه عقابان و بیشه شیران است.
تا که جهان است زنده افغانستان است.
Email   IP Logged
Zanburak Shah Kabuli
Executive Member
*****


افغانستان
بیشه شیران
است.

Posts: 32465
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #8 - Dec 26th, 2007, 8:07pm
 

 
رمـز تحـول‌  
 
 
از ین هر صخره شد گلشن گلاب آید بیرون‌
زین كوهستان گر درفش انقلاب آید بیرون‌
روستا این سنگر پیكار دشمن سوز خلق‌
در كنار «شرق‌» همچون آفتاب آید بیرون‌
نكته سنج معنی رزم گشت توفان عمل‌
انقلابی بایدا همچون شهاب آید بیرون‌
زندگانی جلوه پیكار باد پوستم‌
غیر از آن از هیبتش نقش حباب آید بیرون‌
بزم زحمت مظهر جوشان عشق و آرزو
زین خمستان تا ابد جوش شراب آید بیرون‌
غیرتم می‌آورد تا سر نهم در راه خلق‌
جلوه گاه هرامل‌، جز این شراب آید بیرون‌
صبح رستاخیز ـ شام مرگ دژخیمان‌
كزهمه نیرنگ شان «نقشی برآب‌» آید بیرون‌
گرشكافی رمز آهنگ تحول در جهان‌
 
انقلاب و انقلاب و انقلاب آید بیرون‌
 
Back to top
 
 


افغانستان زادگاه نسل مغرور آریاست.
افغانستان لانه عقابان و بیشه شیران است.
تا که جهان است زنده افغانستان است.
Email   IP Logged
Zanburak Shah Kabuli
Executive Member
*****


افغانستان
بیشه شیران
است.

Posts: 32465
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #9 - Dec 26th, 2007, 8:09pm
 
 
مـرد توفـان‌‌  
 
 
 
انیس "آزاد" شاعر مبارز و تسلیم ناپذیر
که بدست مزدوران روس تیرباران شد  
من از دیروز و امروز سخت می‌ترسم‌!
و فردای عزیزی را كه با رگبار،
روح لحظه را با خون می‌شوید
                                        خواهانم‌!
چه می‌دانی كه من خود مرد توفانم‌،
عزیز ساحل دورم‌،
كه از خشم آورین موج زمان در دل هراسم نیست‌
چه می‌دانی‌؟
عزیز آشنای من‌
قبای ژنده‌ی خود را،
بروی تارك تاریخ می‌بندم‌
و در پهناورین دریا،
بسان قایقی فرسوده‌ی بی بادبان‌
با موج می‌جنگم‌
و راهی را بسوی خانه خورشید می‌پویم‌.
 

 
Back to top
 
 


افغانستان زادگاه نسل مغرور آریاست.
افغانستان لانه عقابان و بیشه شیران است.
تا که جهان است زنده افغانستان است.
Email   IP Logged
Zanburak Shah Kabuli
Executive Member
*****


افغانستان
بیشه شیران
است.

Posts: 32465
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #10 - Dec 26th, 2007, 8:17pm
 

 
 
در باب‌ «بالا» رفتن‌های‌ واصف‌ باختری  
دوست‌ ما فهیم‌ ر. از پشاور می‌نویسد: «من‌ با شما موافقم‌ كه‌ واصف ‌باختری‌ با خسته‌ نشدن‌ تا آخر از زیست‌ باهمی‌ با روس‌ها و میهنفروشان‌ پرچمی‌ و خلقی‌ و بعد هم‌ با ادای‌ چاپلوسی‌ مقابل‌ جنایتكاران‌ جهادی‌، چیزی‌ به‌ نام‌ حیثیت‌ و آبرو برایش‌ باقی‌ نمانده‌ است‌. اما تصور نمی‌كردم‌ كارش‌ در حد "بالا" رفتن‌ها از نوشته‌های‌ دیگران‌ هم‌ پیش‌ رفته‌ باشد. كاش‌ ادعایی‌ كه‌ در این‌ مورد در "پیام‌ زن‌" شماره‌ ۵۰ شده‌ و همچنان‌ عارف‌ شدن‌ و شعر عرفانی‌ او را كمی‌ بیشتر توضیح‌ دهید تا سوال‌ من‌ و شاید بسیاری‌ چون‌ من‌ حل‌ شده‌ باشد.»  
 
• بلی‌ دوست‌ عزیز، متاسفانه‌ این‌ به‌ قول‌ مرحوم‌ فاروق‌ فارانی‌ "در سطح‌ بالا یگانه‌ شاعر" وقتی‌ آنقدر بی‌غرور شده‌ و تنزل‌ كند كه‌ وظیفه‌ ستایش‌ كودكانه‌ و تهوع‌آورش‌ را به‌ دست‌ شكنجه‌گری‌ خادی‌ نظیر حسین‌خان‌ فخری‌ بسپارد، زیر زدن‌ تعبیرها و جملاتی‌ از این‌ و آن‌ نویسنده‌ ایرانی‌ را بدون‌ ذكر ماخذ به‌ یقین‌ باید حق‌ مشروع‌ و مسلمش‌ بداند. ارتجالا این‌ مثال‌ها از «بالا» رفتن‌هایش‌ در ذهن‌ ما می‌آید:  
 
در مصاحبه‌ بدنامش‌ در مجله‌ «راه» عبارت‌ «فتیله‌های‌ نیم‌ سوخته» را به‌ كار می‌برد (كه‌ البته‌ شاعر فرهیخته‌ و گریخته‌ ف‌.فارانی‌ آن‌ رابرجسته‌ هم‌ ساخته‌ است‌) كه‌ ازاحمدشاملو است‌.  
 
در مقدمه‌ كتابی‌ از قهارعاصی‌ (تنها شاعر فارسی‌ زبان‌ كه‌ بر شمشیر خمینی‌ بر سر سلمان‌ رشدی‌ و در واقع‌ اصل‌ آزادی‌ بیان‌ بوسه‌ زد) بنام‌ «سال‌ مرگ‌، سال‌ شهادت‌» می‌نویسد: «قاتلان‌ او، لابد از منطق‌ فرانكو بهره‌ جسته‌ اند كه‌ در باب‌ روشنفكران‌ كشور خود گفته‌ بود: یا می‌خریم‌ و ساكتشان‌ می‌سازیم‌، یا می‌كشیم‌ و ساكتشان‌ می‌سازیم.»  
 
صرف‌ نظر از مصداق‌ نداشتن‌ گفته‌ فوق‌ با جریان‌ كشته‌ شدن‌ تصادفی‌ قهارعاصی‌ توسط‌ یكی‌ از راكت‌های‌ كور جهادی‌، عبارت‌ مذكور در «طلا در مس‌» درج‌ است‌: «سلاح‌های‌ دیكتاتورهای‌ سیاسی‌ در مبارزه‌ با هر مصلح‌ و انقلابی‌ حقیقت‌بین‌ عبارتند از این‌ كه‌: یا او را می‌خرند و ساكتش‌ می‌كنند، یا او را می‌كشند و ساكتش‌ می‌كنند و یا خود درباره‌ء او بطور مطلق‌ سكوت‌ اختیار می‌كنند.» (ص‌. ۵۴۲)  
 
به‌ یقین‌ آقای‌ واصف‌ و مریدان‌ خادی‌ و جهادیش‌ خجالت‌ نمی‌كشند ولی‌ ما در برابر فارسی‌زبانان‌ كشورهای‌ دیگر از این‌ همه‌ فقر و ذلت‌های‌ «شاعر زمانه» نمی‌توانیم‌ احساس‌ ناراحتی‌ نكنیم‌.  
 
قصه‌ «حادثه‌» وی‌ كه‌ قصه‌ كهنه‌ای‌ است‌ و مسخرگی‌اش‌ زمانی‌ غم‌انگیزتر می‌شود كه‌ استادی‌ مثل‌ داكترجاوید به‌ منظور ابراز «ارادت» به‌ شاعر به‌ علت‌ ناآگاهی‌ خودش‌ یا ناآگاه‌ انگاشتن‌ كامل‌ خوانندگان‌، آن‌ («حادثه‌») را به‌ مثابه‌ نقل‌قولی‌ زیبا و جاودانی‌ منسوب‌ به‌ واصف‌باختری‌ می‌داند. («كاروان» شماره‌ ۲۶) ولی‌ از بخت‌ بد داكتر جاوید و واصف ‌باختری‌ و تمامی‌ پیروان‌ خادی‌ و جهادیش‌ كه‌ لفظ‌ «حادثه‌ای» نیز در چندین‌ جا در «طلا در مس‌» به‌ چشم‌ می‌خورد كه‌ اگر مدعیان‌ منكر شدند صفحاتش‌ را ذكر خواهیم‌ كرد.  
 
در ایران‌ آنقدر سقوط‌ های‌ رقتبار وجود ندارد كه‌ كلمات‌ متداول‌ و روزمره‌ مثل «تورق‌»، «حادثه» و... را كه‌ هزاران‌ نویسنده‌ یا مردم‌ عادی‌ هر روز در گفتار یا نوشتار به‌ كار می‌گیرند، سند افتخار كسی‌ بسازند. اما بدبختانه‌ انجمنی‌های‌ پرورده‌ شده‌ در دامن‌ خاد و «امارت» طالبی‌ یا ربانی‌، می‌سازند كه‌ بیانگر بیمایگی‌، گدا متكبری‌ و مشكلات‌ شان‌ در تعریف‌ و تمجید از یكدیگر است‌. (۱)  
 
علاوه‌ بر خادی‌هایی‌ مثل‌ حسین ‌فخری‌ كه‌ «پیام‌ زن» توبره‌ دزدی‌اش‌ را باز نمود، جهادی‌های‌ «دمكراتیك» مثل‌ رنگین‌ خان‌ دادفر سپنتا و نصیر مهرین‌ حتی‌ عنوان‌ های‌ «آثار» و افاضات‌ «ادبی» شان‌ را از نویسندگان‌ ایرانی‌ می‌دزدند تا خالی‌ بودن‌ و جهادی‌ بوی‌ بودن‌ خود را به‌ مدد این‌ سرقت‌ها بپوشانند. (۲)  
 
از دو «فرهیخته» و گریخته‌ نوكار فوق‌ هیچ‌ تعجب‌ ندارد اما «شاعر زمانه» چرا در چنین‌ حضیض‌هایی‌ رسوا فرو رفته‌ و می‌رود؟ به‌ نظر ما جواب‌ جز این‌ نخواهد بود كه‌: وقتی‌ فردی‌ ـ هر چند با استعداد ـ بی‌عزتی‌ را در سطح‌ تبانی‌ با اشغالگران‌ و سگ‌های‌ آنان‌ و نیز اظهار چاكری‌ بدون‌ قید و شرط‌ در برابر جنایتكاران‌ مذهبی‌ برساند، چگونه‌ می‌تواند برخلاقیت‌ خودش‌ متكی‌ باشد، كارش‌ را اعتلا و مردم‌ ماتمزده‌اش‌ را امید بخشد؟ وقتی‌ شاعر یا نویسنده‌ای‌ در بند رهایی‌ وطنش‌ و جنگ‌ آزادیخواهانه‌ی‌ مردمش‌ نباشد دیگر به‌ آدمی‌ میماند كه‌ آب‌ از سرش‌ پریده‌ و دیگر با مفاهیمی‌ چون‌ «مسئولیت» و «قلم‌ را شمشیر ساختن»، «به‌ جنگ‌ بی‌عدالتی‌ها رفتن» و... احساس‌ بیگانگی‌ و بیزاری‌ می‌كند. و بالنتیجه‌ نوشته‌هایش‌ (چه‌ شعر و چه‌ نثر) نیز نااصل‌، ساختگی‌، مبتذل‌، تقلیدی‌ و به‌ همان‌ سبكی‌ و بی‌باری‌ و بی‌خاصیتی‌ و انحطاط‌ شخصیت‌ و موضع‌ سیاسی‌ وی‌ می‌باشد.  
 
حالا كه‌ گپش‌ آمده‌ جهت‌ مجاب‌ ساختن‌ سخت‌باوران‌ بد نیست‌ به‌ چند نكته‌ خیلی‌ خیلی‌ كوچك‌ برای‌ دیگران‌ ولی‌ نه‌ چندان‌ كوچك‌ برای‌ یك‌ «شاعر زمانه‌ » اشاره‌ نماییم‌:  
 
مقدمه‌اش‌ را بر «سال‌ خون‌، سال‌ شهادت»، با این‌ كلمات‌ می‌آغازد: «خبر كوتاه‌ بود و فشرده‌...»!  
 
آیا «تابناكترین‌ چهره‌ معاصر شعر دری» با آن‌ حافظه‌ خارق‌العاده‌اش «فراموش» می‌كند كه‌ یكی‌ از شعرهای‌ معروف‌ و ماندنی‌ ه .ا. سایه‌ نیز اینطور آغاز می‌شود: «خبر كوتاه‌ بود/ اعدام‌ شان‌ كردند»؟ آیا با اضافه‌ كردن‌ «فشرده» می‌پندارد «خلاقیتی» به‌ خرج‌ داده‌ و دیگر «بالا » رفتنش‌ از یك‌ شعر بزرگ‌، مطرح‌ بوده‌ نمی‌تواند؟  
 
و اگر حقیقت‌ را گفته‌ باشیم‌ روشنفكران‌ آزادیخواه‌ ما از جامعه‌ ادب‌ و هنر آزادیخواه‌ ایران‌ به‌ سبب‌ این‌ مرداری‌ نویسندگان‌ و شاعران‌ خادی‌ ـ جهادی‌ كه‌ همچون‌ خاینان‌ حزب‌ توده‌ و چریك‌های‌ اكثریت‌ شعار شان‌ بود: «خادی‌ هستیم‌ و همراه‌ امام‌ / ماندگارم‌ كه‌ زمان‌ است‌ به‌ كام‌»، یك‌ پوزش‌خواهی‌ را به‌ گردن‌ دارند. البته‌ بر آقای‌ محمود دولت‌ آبادی‌ (و شاید كسان‌ دیگر) هم‌ است‌ كه‌ در فرصتی‌ مناسب‌ از مصاحبه‌ با لطیف‌پدرام‌ شكنجه‌گر خادی‌ كه‌ هنوز مارك‌ جهادی‌ را برخود نزده‌ بود، از مردم‌ ما عذر خواهی‌ كند. این‌ مقدمه‌ ۶ صفحه‌ای‌ به‌ تنهایی‌ مخزنی‌ از حرف‌های‌ مفت‌ و شاریده «شاعر زمانه‌» به‌ شمار می‌رود، مثل‌ مقایسه‌ بیشرمانه‌ قهارعاصی‌ با لوركا و ناظم‌حكمت‌؛ «نبودن‌ وی‌ (قهارعاصی‌) به‌ حجم‌ همه‌ كوهساران‌ كابل‌ سوگوار بر دوش‌ مردم‌ سنگینی‌ می‌كند» (ولی‌ خون‌ شاعران‌ شهید مانند رستاخیز، سرمد، لهیب‌ و... در دل‌ بی‌درد او هیچگاه‌ و به‌ حجم‌ هیچ‌ كوهساری‌ سنگینی‌ ندارد)؛ «مردم‌ پاسدار نام‌ بلند تو هستند، دور باد گرد ناسپاسی‌ از دامان‌ منزه‌ مردم!» (ولی‌ شاعر بزدل‌ از چنین‌ اشاره‌های‌ مادرانه‌ به‌ شاعران‌ شهید اباورزید تا امكان‌ التجا به‌ دامان‌ پوشالیان‌ و اخوانیان‌ را از دست‌ ندهد)؛ «این‌ قول‌ شریف‌ در آخرین‌ نفس‌هایت‌ جاری‌ بود: اگر بر حق‌ بمیریم‌ چه‌ پروا از مرگ» (اما نمی‌فرماید كه «آتشپاره‌های‌ هاوان» كدام‌ جنایتكار بنیادگرا عمدا به‌ سوی‌ قهارعاصی‌ پرتاب‌ شد كه‌ او هم‌ مرگ‌ در اثر آنها را «برحق» گفته‌ و قهرمانانه‌ به‌ استقبالش‌ شتافت‌ كه‌ رجزخوانی‌ و لفاظی‌ میان‌ تهی‌ «شاعر زمانه» و زمانه‌ها را نیز تور داد؟)؛ «تو شهسوار نه‌ یك‌ تن‌ كه‌ یك‌ سپاه‌ بودی‌، فرهنگ‌ ما به‌ غریو و غرنگ‌ شعر تو نیاز داشت‌» (بدون‌ شك‌ سپاه‌ این‌ فرهنگ‌ سپاه‌ انجمنی‌ها بود و شما سپه‌سالارش‌! ولی‌ غم‌ نخورید «شاعر بزرگ‌ و معصوم‌» كه‌ اگر عاصی‌ها نیستند خدا شما و اسداله ‌حبیب‌ها، اكرم‌ عثمان‌ها، پدرام‌ها، نگارگرها، رهنوردها و... را از جلادان‌ بنیادگرا نگیرد كه‌ هزاران‌ بار بیشتر از قهارعاصی‌، با «غریو و غرنگ» تان‌ فرهنگ‌ خادی‌ ـ جهادی‌ را غنا می‌بخشید).  
 
البته‌عباراتی‌ به‌ غایت‌ «عمیق» هم‌ در مقدمه‌ وجود دارند: «اكنون‌ و در هر اكنون‌ تاریخی‌ شاعر حادثه‌های‌ دیروز شاعر اكنونیان‌ همان‌ لحظه‌ و همان‌ تاری خواهد بود و در كلیت‌ پذیرفتنی‌» كه‌ مطمئناً نه «شاعر معصوم‌» قادر به‌ معنی‌ كردن‌ آن‌ها خواهد بود و نه‌ منتقد نامعصوم‌ خادی‌اش‌ حسین فخری‌.  
 
اما هیچ‌ یك‌ از آن‌ چه‌ گفتیم‌ به‌ پای‌ «موقع‌ شناسی‌» بی‌نظیر «صاحبدل» نرسد. او در سال‌های‌ قبل‌ از بیعت‌ به‌ میهنفروشان‌ مذهبی‌، در مثلا مقدمه‌ بر مجموعه‌ «تنها ولی‌ همیشه‌» از قهار عاصی‌، حرفش‌ را با كلماتی‌ از نیچه‌ فیلسوفی‌ كه‌ گفت‌ «خدا مرده‌ است» به‌ پایان‌ می‌برد و در مقدمه‌ بر كتاب‌ اكرم‌ عثمان «مردها را قول‌ اس» هم‌ اثری‌ از مسلمان‌ نمایی‌ها و قیافه‌ گیری‌های‌ نفرتبار جهادی‌ به‌ چشم‌ نمی‌خورد. ولی‌ حینی‌ كه‌ كابل‌ با ورود تجاوزكاران‌ پلید بنیادگرا در خون‌ تپید، او در نخستین‌ فرصت‌، مقدمه‌اش‌ را به‌ جای‌ آوردن‌ نقل‌قول‌ از آن‌ فیلسوف‌های «خطرناك‌»، اینچنین‌ خاتمه‌ می‌بخشد: «والحمدالله‌ اولا و آخرا»! و در مصاحبه‌ با مجله‌ «راه‌» هم‌ چندین‌ مورد از اسلام‌ آوردنش‌ برای‌ «امارت‌ استاد» را به‌ یاد داریم‌.  
 
«شاعر زمانه» خواهد سنجید كه‌ برای‌ خوش‌ آیند دژخیمان‌ طوری‌ با «زرنگی» و «دیپلماسی» سخن‌ گفته‌ كه‌ هیچ‌ كس‌ به‌ آن‌ پی‌ نخواهد برد. اما توجه‌ نمی‌كند كه‌ اظهار چاپلوسی‌ در برابر جنایت‌پیشگان‌ دینی‌ ولو هم‌ با «ظریف»ترین‌ و «شاعرانه»ترین‌ بیان‌ها، از دید مردم‌ نمی‌تواند پنهان‌ بماند. از طرف‌ دیگر نمی‌داند كه‌ تاری زوال‌ و تسلیمش‌ به‌ خاینان‌ غیردینی‌ و دینی‌، امروزه‌ نیست‌ به‌ بیش‌ از ۲۰ سال‌ قبل‌ برمی‌گردد و جلوه‌هایی‌ دارد به‌ مراتب‌ انزجارآورتر از آنچه‌ ذكرش‌ رفت‌.  
 
«بالا» رفتن‌ از كتاب‌ها هیچگاه‌ به‌ معنی‌ «وفاداری» به‌ آن‌ كتاب‌ ها و صاحبان‌ شان‌ نیست‌. ببینیم‌ كه‌ واصف‌ وغیره‌ شاعران‌ و نویسندگان‌ خادی‌ ـ جهادی‌ و تسلیم‌طلب‌ به‌ همان‌ كتاب‌ زیر بغل‌ شان‌ كه‌ فراوان‌ از آن‌ می‌دزدند، نیز چقدر خاین‌ هستند. در «طلا در مس» گفته‌ می‌شود: «شاعر روزگار من‌ و شما خانم‌ها و آقایان‌ معاصر، نباید از تكفیر بهراسد و نباید با تحمیق‌ بسازد. اگر در گوشه‌ای‌ از جهان‌ به‌ او گفتند: ننویس‌! ننوشته‌ها را بگوید؛ اگر گفتند: نگو! نگفته‌ها را به‌ اشاره‌ مبدل‌ كند؛ اگر اعضای‌ اشاره‌اش‌ را بریدند، با حالت‌ بفهماند، با بغض‌ بشناساند، با كینه‌ بیآگاهاند؛ و اگر گردنش‌ را زدند، صدای‌ «اناالحق» از رگهای‌ گردنش‌، كه‌ سیم‌های‌ هادی‌ شعور و معرفت‌ او هستند، جهان‌ را چراغانی‌ كند؛ و اگر قطعه‌ قطعه‌اش‌ كردند، در میان‌ امواج‌ دریایش‌ انداختند، هنوز صدای‌ هشدار دهندۀ "آی‌ آدمها"یش‌ شنیده‌ شود.»  
 
«آنهایی‌ كه‌ می‌گویند: ما شعر تغزلی‌ می‌گوئیم‌ تا آلام‌ روح‌ مردم‌ را تسكین‌ بدهیم‌، چرا كه‌ شعر، چیزی‌ جز تغزل‌ بخاطر تغزل‌ نیست‌، كار شان‌ تخدیری‌ است‌ و در واقع‌ بدان‌ می‌ماند كه‌ در بحبوحه‌ء جنگی‌ خونین‌، مردم‌ را دعوت‌ كنیم‌ تا به‌ موسیقی‌ شوپن‌ گوش‌ كنند؛ یا موقعی‌ كه‌ از بالای‌ سر مردم‌ جهان‌ گلوله‌های‌ خمپاره‌ رد می‌شود و هر لحظه‌ امكان‌ دارد بشریت‌ نابود شود، در سنگر خود، بدور خویش‌، هاله‌ای‌ از تقدس‌ عارفانه‌ بتنیم‌ و بنشینیم‌ و با بادبزن‌ عرفان‌ از ناف‌ به‌ پائین‌ مان‌ را باد بزنیم‌؛ یا آئینه‌ای‌ در برابر خود بگذاریم‌ و با دقت‌ تمام‌ از كنار سر، فرق‌ زیبائی‌ برای‌ گیسوانمان‌ باز كنیم‌.» و زندگی‌ و كار واصف‌ها و «شهسواران» انجمنی‌اش‌ در برابر چشمان‌ ماست‌ كه‌ چگونه‌ حتی‌ پیش‌ از تكفیر و تحمیق‌ و تهدید، بیرق‌ تسلیم‌ بدون‌ قید و شرط‌ را در برابر ستمگران‌ مختلف‌ بلند كردند.  
 
تراژدی‌ واصف‌ و مریدان‌ خرد و كلانش‌ تنها به‌ مطرود بودن‌ به‌ مثابه‌ «فرهنگیان» تسلیم‌طلب‌ یا خادی‌ ـ جهادی‌ خلاصه‌ نمی‌شود، آنان‌ مخصوصا خاینان‌ به‌ شعر و ادب‌ فارسی‌ به‌ شمار می‌روند زیرا از محدود شاعران‌ و نویسندگانی‌ در دنیا هستند كه‌ از رژیم‌ خون‌آشام‌ ایران‌ دانه‌ می‌خورند، به‌ دفاع‌ از تروریزم‌ آن‌ برخاسته‌ و فتوای‌ خمینی‌ علیه‌ سلمان‌رشدی‌ را با وقاحت‌ كم‌نظیری‌ تایید كرده‌ اند و این‌ كثیفترین‌ لته‌ای‌ است‌ كه‌ بر دم‌ افتضاحات‌ چند جانبه‌ی‌ آنان‌ خودنمایی‌ دارد. و اگر حقیقت‌ را گفته‌ باشیم‌ روشنفكران‌ آزادیخواه‌ ما از جامعه‌ ادب‌ و هنر آزادیخواه‌ ایران‌ به‌ سبب‌ این‌ مرداری‌ نویسندگان‌ و شاعران‌ خادی‌ ـ جهادی‌ كه‌ همچون‌ خاینان‌ حزب‌ توده‌ و چریك‌های‌ اكثریت‌ شعار شان‌ بود: «خادی‌ هستیم‌ و همراه‌ امام‌ / ماندگارم‌ كه‌ زمان‌ است‌ به‌ كام‌»، یك‌ پوزش‌خواهی‌ را به‌ گردن‌ دارند. البته‌ بر آقای‌ محمود دولت‌ آبادی‌ (و شاید كسان‌ دیگر) هم‌ است‌ كه‌ در فرصتی‌ مناسب‌ از مصاحبه‌ با لطیف‌پدرام‌ شكنجه‌گر خادی‌ كه‌ هنوز مارك‌ جهادی‌ را برخود نزده‌ بود، از مردم‌ ما عذر خواهی‌ كند.  
 
باری‌، چنانكه‌ بارها گفته‌ ایم‌ جنبه‌های‌ به‌ اصطلاح‌ «ادبی» خودفروختگان‌ انجمنی‌، در مقایسه‌ با ماهیت‌ ارتجاعی‌ سیاسی‌ آنان‌ هیچ‌ اند یعنی‌ داغ‌ اصلی‌ در پیشانی‌ آنان‌ همانا سازش‌ و معامله‌ بااشغالگران‌، پوشالیان‌ وجنایت‌پیشگان‌ جهادی‌ یا طالبی‌ است‌.  
 
واصف ‌باختری‌ اگر با روس‌ها و پوشالیان‌ نمی‌بود و بعد زیر پای‌ ربانی‌ نمی‌افتاد؛ لطیف ‌پدرام‌ اگر خادی‌ نمی‌بود و بعد قلمزن‌ و جاسوس‌ «امارت» ربانی‌ و شركا نمی‌شد؛ از دست‌های‌ حسین‌فخری‌ اگر خون‌ مردم‌ نمی‌چكید؛ اكرم‌عثمان‌ اگر اجنت‌ كی‌جی‌بی‌ و ندیم‌ داكتر نجیب‌ نمی‌بود؛ رهنوردزریاب‌ اگر حقارت‌ و سفلگی‌ را تا بالیدن‌ به‌ لقب‌ «كارمند شایسته‌ فرهنگ» نمی‌رساند و... می‌شد بی‌بضاعتی‌های‌ «ادبی» و «فرهنگی» شان‌ را نادیده‌ گرفت‌. اما سورا اصلی‌ شخصیت‌ آنان‌ عمق‌ و طولی‌ دارد كه‌ به‌ نظر می‌رسد با هیچ‌ «شعر» و «نثر» و فحاشی‌ خادی‌ و جهادی‌ و تهدید از طریق‌ ارگان‌ مشترك‌ شان‌ هفته‌ نامه‌ «امید»، «فردا» و... پر شدنی‌ نیست‌.  
 
در مورد «عرفانی» شدن‌ آقای‌ واصف‌باختری‌ در این‌ روزگار بیداد و بی‌ناموسی‌های‌ جلادان‌ بنیادگرا، غیر از توجه‌ دادن‌ شما به‌ مرورمجدد نوشته‌ شماره‌ ۵۰ «پیام‌ زن»، به‌ نقل‌ این‌ جمله‌ها از «طلا در مس» اكتفا می‌كنیم‌، جمله‌هایی‌ كه‌ گویی‌ مخصوصا «فرهنگیان» خادی‌ ـ جهادی‌ و «سیاست‌ گریز» وطنی‌ را در نظر دارند:  
 
«آنهایی‌ كه‌ می‌گویند: ما شعر تغزلی‌ می‌گوئیم‌ تا آلام‌ روح‌ مردم‌ را تسكین‌ بدهیم‌، چرا كه‌ شعر، چیزی‌ جز تغزل‌ بخاطر تغزل‌ نیست‌، كار شان‌ تخدیری‌ است‌ و در واقع‌ بدان‌ می‌ماند كه‌ در بحبوحه‌ء جنگی‌ خونین‌، مردم‌ را دعوت‌ كنیم‌ تا به‌ موسیقی‌ شوپن‌ گوش‌ كنند؛ یا موقعی‌ كه‌ از بالای‌ سر مردم‌ جهان‌ گلوله‌های‌ خمپاره‌ رد می‌شود و هر لحظه‌ امكان‌ دارد بشریت‌ نابود شود، در سنگر خود، بدور خویش‌، هاله‌ای‌ از تقدس‌ عارفانه‌ بتنیم‌ و بنشینیم‌ و با بادبزن‌ عرفان‌ از ناف‌ به‌ پائین‌ مان‌ را باد بزنیم‌؛ یا آئینه‌ای‌ در برابر خود بگذاریم‌ و با دقت‌ تمام‌ از كنار سر، فرق‌ زیبائی‌ برای‌ گیسوانمان‌ باز كنیم‌.»  
 
ولی‌ ما معتقدیم‌ كه‌ عرفان‌بازی‌ در بحبوحه‌ی‌ جنگ‌ و جنایتكاری‌ های‌ وحوش‌ بنیادگرا در سرزمینی‌ گورستان‌ شده‌ای‌ چون‌ افغانستان‌، ننگی‌ به‌ مراتب‌ كلانتر و خاینانه‌تر از آن‌ است‌ كه‌ داكتر رضابراهنی‌ بیان‌ داشته‌ است‌.  
 
با گرمترین‌ درودها  
 

Back to top
 
 


افغانستان زادگاه نسل مغرور آریاست.
افغانستان لانه عقابان و بیشه شیران است.
تا که جهان است زنده افغانستان است.
Email   IP Logged
Ayna
Executive Member
*****


I love YaBB 1G -
SP1!

Posts: 9683
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #11 - Dec 26th, 2007, 8:19pm
 
Quote from JKabuli on Dec 26th, 2007, 4:24pm:
Dear Shershah,

When Habibullah Kalakani came to power, Khalili was 20 or 21 and was living in Herat with his uncle.

.

cheers
[/b]

 

JK,
 
Why as usual you try to twist the Facts, read Afghanistan Dar Masir-e-Tarekh, Page 826, there it is clearly indicated that Khalili was MUSTUFI OF BALKH in the time of Habibullah Kalakani (bach-e-saqou)

Back to top
 
 
  IP Logged
JKabuli
Executive Member
*****




Posts: 13372
Gender: male
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #12 - Dec 26th, 2007, 11:12pm
 
Quote from Ayna on Dec 26th, 2007, 8:19pm:
Quote from JKabuli on Dec 26th, 2007, 4:24pm:
Dear Shershah,

When Habibullah Kalakani came to power, Khalili was 20 or 21 and was living in Herat with his uncle.

.

cheers
[/b]



JK,

Why as usual you try to twist the Facts, read Afghanistan Dar Masir-e-Tarekh, Page 826, there it is clearly indicated that Khalili was MUSTUFI OF BALKH in the time of Habibullah Kalakani (bach-e-saqou)


 
 
Dear Ayna,
 
We do not have that book at hand. But logic tells us that a 20 year old boy cannot serve any political purpose that can mean anything.
 
Habibullah ruled for nine months. In those months he appointed people from his own area to positions of authority, as any ruler would do. If your assertions are correct, nine months is insignificant for accomplishing anything that we can condemn him for.
 
Now you claim he was "mustufi". What are the duties of a mustufi? What actions is he supposed to have taken that we can condemn him for?
 
Did he execute anyone?
 
Did he wrongfully imprison anyone?
 
Did he wrongfully take away properties belonging to anyone?
 
People must be judged according to their actions, not on the basis of their thoughts, intentions, or associations.
If we do this, then very few people in the world can claim to be innocent of crimes.
 
cheers

Back to top
 
 
Email   IP Logged
pailooch
Executive Member
*****


Proude to be Afghan

Posts: 1205
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #13 - Dec 27th, 2007, 3:47am
 

>>>>Massoud for a number of reasons, mostly because he was the only leader independent of the CIA and ISI.
 
AND KGB Grin Grin Grin Grin
????
 
 
For god sake man . What are you been drinking today Roll Eyes
 
Quote from JKabuli on Dec 26th, 2007, 4:24pm:
Quote from Shershah on Dec 26th, 2007, 9:10am:
Sparkwave

It would be much appreciated if you could post what they say about Syasang and Bakhtari.

I shared the same cell in Pol e Charkhi prison with Bakhtari and I respect him very much.

BTW, what you think about Khalili's cooperation  with Bacha Saqaw the first and his son with Bacha Saqaw the second Masoud ?


Dear Shershah,

When Habibullah Kalakani came to power, Khalili was 20 or 21 and was living in Herat with his uncle.

Khalili was a supporter of Commander Massoud for a number of reasons, mostly because he was the only leader independent of the CIA and ISI.

Khalili's support for Massoud is shared by the majority of the people of our nation, who today consider him a national hero. So when you talk about Khalili, you are talking about a literary hero of our nation, and when you talk about Massoud, you talk about a national hero.

cheers


Back to top
 
 
  IP Logged
HolyGoat
Executive Member
*****


United we stand
against the enemies
of Afghanistan

Posts: 2101
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #14 - Dec 27th, 2007, 4:17am
 
Quote from SPARKWAVE on Dec 26th, 2007, 6:02am:
RAWA’s attack on Afghan intellectuals is intolerable, this is clearly a result of a two prong action by Pakistan.  Let the Taliban destroy the past and have RAWA destroy the present.

Khalilulah Khalili is the recent one, in recent past they have attached Wasef Bakhtari, Sabor allah Syasang and others.  Why what is purpose?

Have you notice RAWA never attacks Mawalwi Nabi, do you know why? Because they were sharing the same camp.

 

 
Dear Sparkwave!
 
It is a convinient excuse for war criminals to hide behind and you are doing you part in facilitating that oppertunity.
 
Ignorance or delibrate desinformation are the words which come to mind. Personally I believe that the latter is more likely.
 
 
Kindly
 
HolyGoat
Back to top
 
 


وايي اغيار چې د دوزخ ژبه ده
زه به جنت ته د پښتو سره ځم

ارواښاد امير حمزه شينواری-
  IP Logged
JKabuli
Executive Member
*****




Posts: 13372
Gender: male
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #15 - Dec 27th, 2007, 2:01pm
 
Quote from pailooch on Dec 27th, 2007, 3:47am:

>>>>Massoud for a number of reasons, mostly because he was the only leader independent of the CIA and ISI.

AND KGB Grin Grin Grin Grin
????


For god sake man . What are you been drinking today Roll Eyes

Quote from JKabuli on Dec 26th, 2007, 4:24pm:
Quote from Shershah on Dec 26th, 2007, 9:10am:
Sparkwave

It would be much appreciated if you could post what they say about Syasang and Bakhtari.

I shared the same cell in Pol e Charkhi prison with Bakhtari and I respect him very much.

BTW, what you think about Khalili's cooperation  with Bacha Saqaw the first and his son with Bacha Saqaw the second Masoud ?


Dear Shershah,

When Habibullah Kalakani came to power, Khalili was 20 or 21 and was living in Herat with his uncle.

Khalili was a supporter of Commander Massoud for a number of reasons, mostly because he was the only leader independent of the CIA and ISI.

Khalili's support for Massoud is shared by the majority of the people of our nation, who today consider him a national hero. So when you talk about Khalili, you are talking about a literary hero of our nation, and when you talk about Massoud, you talk about a national hero.

cheers



 
 
We like Green Tea....sometimes with a little sugar as well Grin Grin Grin Grin
Back to top
 
 
Email   IP Logged
HolyGoat
Executive Member
*****


United we stand
against the enemies
of Afghanistan

Posts: 2101
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #16 - Dec 28th, 2007, 10:40am
 
Quote from JKabuli on Dec 26th, 2007, 4:24pm:


Khalili was a supporter of Commander Massoud for a number of reasons, mostly because he was the only leader independent of the CIA and ISI.

Khalili's support for Massoud is shared by the majority of the people of our nation, who today consider him a national hero. So when you talk about Khalili, you are talking about a literary hero of our nation, and when you talk about Massoud, you talk about a national hero.

cheers

 
 
 
 
 
 
In catagory joke of the year, the winner for the year 2007 is.........
 
JKabuli!
 
 Grin Grin Grin Grin
 

 
 
 
 
PS: No I dont hate Masoud because he was not a Pashtun. It is due to the fact that he was working as a political pros:titute and he was involved with everyone. That is exactly what got him killed.
Back to top
 
 


وايي اغيار چې د دوزخ ژبه ده
زه به جنت ته د پښتو سره ځم

ارواښاد امير حمزه شينواری-
  IP Logged
JKabuli
Executive Member
*****




Posts: 13372
Gender: male
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #17 - Dec 28th, 2007, 5:01pm
 
Quote from HolyGoat on Dec 28th, 2007, 10:40am:
Quote from JKabuli on Dec 26th, 2007, 4:24pm:


Khalili was a supporter of Commander Massoud for a number of reasons, mostly because he was the only leader independent of the CIA and ISI.

Khalili's support for Massoud is shared by the majority of the people of our nation, who today consider him a national hero. So when you talk about Khalili, you are talking about a literary hero of our nation, and when you talk about Massoud, you talk about a national hero.

cheers







In catagory joke of the year, the winner for the year 2007 is.........

JKabuli!

Grin Grin Grin Grin






PS: No I dont hate Masoud because he was not a Pashtun. It is due to the fact that he was working as a political pros:titute and he was involved with everyone. That is exactly what got him killed.

 
Dear Goat,
 
 
Your ignorance of history and reality is amazing...believe what you wish, only know that it is not based on facts or logic. Tongue Tongue Tongue
 
There is an old story about the great Greek philospher Aristotle.  
 
One day, one of his friends found him very sad and depressed...to the point of tears.
 
When asked, Master, why are you so sad?
 
Aristotle replied.."Becuase I was praised by a fool"!!! Shocked Shocked Shocked Shocked Shocked
 
Now you Goat, make us very happy....since being demeaned by a fool Goat...is the best thing ever...Thanks!!! Grin Grin Grin Grin Grin Grin
 
cheers

Back to top
 
 
Email   IP Logged
HolyGoat
Executive Member
*****


United we stand
against the enemies
of Afghanistan

Posts: 2101
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #18 - Dec 28th, 2007, 5:25pm
 
Quote from JKabuli on Dec 28th, 2007, 5:01pm:
Quote from HolyGoat on Dec 28th, 2007, 10:40am:
Quote from JKabuli on Dec 26th, 2007, 4:24pm:


Khalili was a supporter of Commander Massoud for a number of reasons, mostly because he was the only leader independent of the CIA and ISI.

Khalili's support for Massoud is shared by the majority of the people of our nation, who today consider him a national hero. So when you talk about Khalili, you are talking about a literary hero of our nation, and when you talk about Massoud, you talk about a national hero.

cheers







In catagory joke of the year, the winner for the year 2007 is.........

JKabuli!

Grin Grin Grin Grin






PS: No I dont hate Masoud because he was not a Pashtun. It is due to the fact that he was working as a political pros:titute and he was involved with everyone. That is exactly what got him killed.


Dear Goat,


Your ignorance of history and reality is amazing...believe what you wish, only know that it is not based on facts or logic. Tongue Tongue Tongue

There is an old story about the great Greek philospher Aristotle.

One day, one of his friends found him very sad and depressed...to the point of tears.

When asked, Master, why are you so sad?

Aristotle replied.."Becuase I was praised by a fool"!!! Shocked Shocked Shocked Shocked Shocked

Now you Goat, make us very happy....since being demeaned by a fool Goat...is the best thing ever...Thanks!!! Grin Grin Grin Grin Grin Grin

cheers


 
 

 
 
 
 
Ding Dong Ding Dong!
 
Wake upp call for  
 
JKabuli
 
You are NOT Aristotle!
 
NOT even close!  Wink Wink Wink
 
 
I never thought you could do it again. You proved me wrong. This joke is funnier than previous one.  
 
Ladies and Gentlemen
 
Applauces for
 
the funniest man alife  
 
JJJJJJJJJJJJJJJKabuli!
 
 Grin Grin Grin Grin

 
 
 
Kindly
 
HolyGoat
 
 
Back to top
 
 


وايي اغيار چې د دوزخ ژبه ده
زه به جنت ته د پښتو سره ځم

ارواښاد امير حمزه شينواری-
  IP Logged
JKabuli
Executive Member
*****




Posts: 13372
Gender: male
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #19 - Dec 29th, 2007, 11:51am
 
Dear Goat,
 
 
You have named yourselve very well......
 
A little goat, and a lot of Qirtaq u Jirtak..... Grin Grin Grin Grin Grin Grin Grin Grin Grin
 
....especially when defeated over and over in debate!!! Tongue Tongue
 
Enjoy your little dancing....but deep down you know the pain of defeat!!!!! Wink
 
cheers
Back to top
 
 
Email   IP Logged
HolyGoat
Executive Member
*****


United we stand
against the enemies
of Afghanistan

Posts: 2101
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #20 - Dec 29th, 2007, 12:32pm
 
Quote from JKabuli on Dec 29th, 2007, 11:51am:
Dear Goat,


You have named yourselve very well......

A little goat, and a lot of Qirtaq u Jirtak..... Grin Grin Grin Grin Grin Grin Grin Grin Grin

....especially when defeated over and over in debate!!! Tongue Tongue

Enjoy your little dancing....but deep down you know the pain of defeat!!!!! Wink

cheers

 

 
Dear JKabuli!
 
How cute of you to notice!  Grin Grin Grin
 
You have gotten the message correctly. Since I am a perfectionist, there are just a few minor corrections.  
 
It is actually Holy Goat and you know why.  Wink
 
The dancing is not really Qertak and Jertak but it is very close and it rimes with the your suggestions. It is Qarsak.  Grin Grin Grin
 
 
Defeat? Hmmmm..... Keep telling yourself, you might believe it.  Grin Grin Grin
 
 
Kindly
 
HolyGoat
 
 
Back to top
 
 


وايي اغيار چې د دوزخ ژبه ده
زه به جنت ته د پښتو سره ځم

ارواښاد امير حمزه شينواری-
  IP Logged
Abu-Sayed
Ex Member



Re: RAWA and Character assassinations
Reply #21 - Dec 29th, 2007, 1:24pm
 
[quote author=HolyGoat link=1198677758/0#14 date=1198757874]Quote from SPARKWAVE on Dec 26th, 2007, 6:02am:



Dear Sparkwave!

It is a convinient excuse for war criminals to hide behind and you are doing you part in facilitating that oppertunity.

Ignorance or delibrate desinformation are the words which come to mind. Personally I believe that the latter is more likely.


Kindly

HolyGoat

 
Interestings words from the mouth of someone who has always celebrated the Taliban and is still supporting and celebrating the Taliban and other Pashtunist movements. Roll Eyes
Back to top
 
 
  IP Logged
HolyGoat
Executive Member
*****


United we stand
against the enemies
of Afghanistan

Posts: 2101
Re: RAWA and Character assassinations
Reply #22 - Dec 29th, 2007, 1:33pm
 
[quote author=Abu-Sayed link=1198677758/20#21 date=1198963452]Quote from HolyGoat on Dec 27th, 2007, 4:17am:
Quote from SPARKWAVE on Dec 26th, 2007, 6:02am:



Dear Sparkwave!

It is a convinient excuse for war criminals to hide behind and you are doing you part in facilitating that oppertunity.

Ignorance or delibrate desinformation are the words which come to mind. Personally I believe that the latter is more likely.


Kindly

HolyGoat


Interestings words from the mouth of someone who has always celebrated the Taliban and is still supporting and celebrating the Taliban and other Pashtunist movements. Roll Eyes

 

Dear Babu-Sayed!
 
Since you find it interesting, let's raise the bar a notch and see if you are man enough to handle it.
 
You have been chalenged to provide one shred of evidence that shows that I have ever supported Taliban. If you fail to present such evidence, then I want you to publically appologize for spreading lies and desinformation.  
 
Do you think you are man enough to handle it or going to run away with your tail between your legs?
 
 
Kindly
 
HolyGoat
 
PS: I have always condemned anyone who has been wrong and done wrong - regardless of ethnicity.
Back to top
 
 


وايي اغيار چې د دوزخ ژبه ده
زه به جنت ته د پښتو سره ځم

ارواښاد امير حمزه شينواری-
  IP Logged
Pages: 1 
Send Topic Print